SON ZİL

berke'nin evinde geçirdiğimiz o gece, hayatımın en huzurlu gecesiydi. ege babasının krallığını yıkıp yanıma geldiğinde, onun okyanus gözlerindeki o karanlığın tamamen silindiğini görmek dünyalara bedeldi.

ertesi sabah, o adamın tehdidi ortadan kalktığı için annemin çalıştığı fabrikaya geri döndüğünü ve her şeyin yolunda olduğunu öğrenince derin bi nefes aldım. ege, berke'yle beraber sabahın köründe evden çıkmıştı. bana sadece "okul formanı giy ve bekle güzelim, seni almaya gelicem" diye bi mesaj atmıştı.

formamı giyip her zamanki durağa doğru yürürken içimde tuhaf bi heyecan vardı. ege dün gece o milyonluk siyah porsche'un anahtarını babasının masasına fırlatıp atmıştı. "acaba taksiyle mi gelicek? yoksa otobüse mi binicez?" diye düşünüyodum gülümseyerek. ege'yi o tıklım tıklım otobüslerde, demir direklere tutunurken hayal etmek inanılmaz komikti.

durağa yaklaştığımda, tanıdık bi kükreme veya siyah, lüks bi jip beklemiyodum tabi. cebimden istanbulkart'ımı çıkardım.

tam o sırada, durağın önünde gri, tertemiz bi araç durdu.

cam yavaşça aşağı indiğinde, direksiyondaki okyanus gözlerle burun buruna geldim.

ege, dirseğini cama yaslamış, güneş gözlüklerini kafasının üzerine takmış, o meşhur çarpık gülüşüyle bana bakıyodu. üzerinde okul forması vardı ama kravatını her zamanki gibi takmamıştı.

"bu da ne?" dedim şaşkınlıkla arabayı süzerken.