SON ZİL

cuma günü okulun son zili çaldığında, içimdeki o kıpır kıpır heyecanı bastırmam imkansızdı. bütün hafta boyunca ege ile okulda omuz omuza, kimseye boyun eğmeden yürümüştük. alara ve cenk resmen köşe bucak kaçıyolardı bizden. Dörtlü masası artık tamamen yıkılmıştı.

çantamı sırtıma takıp otoparka indiğimde, gri clio'sunun kaputuna yaslanmış beni bekleyen okyanus gözlü adamı gördüm. üzerindeki o jilet gibi okul formasından kurtulmuş; siyah, salaş bi tişört ve rahat bi eşofman altı giymişti.

yanına yaklaştığım an beni belimden tutup kendine çekti ve alnımdan uzun uzun öptü.

"hazır mısın bakalım?" dedi o çarpık gülüşüyle. "çünkü bu şehirden bi süreliğine tamamen kaçıyoruz."

"hazırım," dedim gülerek. arabaya bindik ve ege gaza bastı.

şehirden uzak 🌲

istanbul'un o boğucu trafiğini ve gri binalarını arkamızda bırakırken, radyoda çalan o hafif şarkı ve ege'nin direksiyondaki rahat tavrı bütün yorgunluğumu alıp götürmüştü. yaklaşık iki saatlik bi yolculuğun ardından, ormanın içine doğru kıvrılan, etrafı ağaçlarla çevrili bi yola saptık.

arabayı durdurduğunda karşımızda ahşap, iki katlı, kocaman camları olan rüya gibi bi dağ evi duruyodu.