SON ZİL

gözlerimi açtığımda, odanın içine dolan o yumuşak sabah güneşi ahşap zeminle birleşip içeriyi sıcacık bi renge boyamıştı. ama beni asıl ısıtan şey güneş deildi.

belime sımsıkı sarılmış, yüzünü boynuma gömmüş ve düzenli nefesler alan ege'ydi.

kıpırdamaya korkarak yavaşça başımı çevirdim. uyurken okadar masum, okadar huzurlu görünüyodu ki... vadi koleji'nin o korkulan, duvarları olan, her şeye nefretle bakan kralından eser yoktu. sadece uzun, siyah kirpikleri, dağınık saçları ve yüzündeki o yorgun ama dingin ifade vardı.

elimi yavaşça saçlarına götürüp o yumuşak siyah tutamlarla oynamaya başladım. dudaklarımda engel olamadığım şapşal bi gülümseme vardı. dünkü yorgunluktan, o bütün haftanın stresinden sonra bu dağ evinin sessizliği bize resmen ilaç gibi gelmişti.

yaklaşık yarım saat onu sadece izledikten sonra, midemin guruldamasıyla yavaşça kollarının arasından sıyrıldım. ege uykusunda mırıldanıp boşlukta beni aradı ama yastığa sarılıp uyumaya devam etti.

yataktan kalkıp ege'nin dün gece sandalyeye fırlattığı o siyah, bol tişörtünü üzerime geçirdim. tişört dizlerime kadar geliyodu ve buram buram onun o baş döndürücü parfümü kokuyodu. ahşap merdivenlerden çıplak ayakla, sessizce aşağı indim.

tozlu çerçeveler 🖼️

mutfağa geçip kahve makinesini çalıştırdım. kahve kokusu yavaş yavaş bütün evi sararken, dünden beri dikkatimi çeken ama incelemeye fırsat bulamadığım o büyük ahşap kitaplığa doğru yürüdüm.