SON ZİL

orman evindeki o huzurlu, o rüya gibi sabah, çalan tek bi telefonla tam anlamıyla bi kabusa dönmüştü.

ege telefonu kapattıktan sonra yüzündeki o dingin ifade yerini tamamen karanlık, soğuk ve hesap yapan bi vadi koleji kralına bıraktı. eşyalarımızı toplamamız sadece on dakika sürdü. o rüya gibi evden, daha şöminenin sıcaklığı bile geçmeden buz gibi bi fırtınanın içine doğru yola çıktık.

gri clio'nun içi ölüm gibi sessizdi. ege'nin ibresi hızla yükselirken, direksiyonu sıkan ellerinin boğumları bembeyazdı.

"ege..." dedim sessizliği bozmaya cesaret ederek. elimi yavaşça onun dizinin üzerine koydum. "ne demek okulu ve şirketi satın aldılar? böyle bişey nasıl bi gecede olabilir?"

ege gözlerini yoldan ayırmadan sertçe yutkundu.

"babam o dosyalarla köşeye sıkışınca, hapise girmemek ve gücü benim elime bırakmamak için en büyük rakibiyle masaya oturdu," dedi buz gibi bi sesle. "alara'nın babası uzun zamandır bizim holdingi yutmak istiyodu zaten. cenk'in babasının da desteğiyle, babamın hisselerini yok pahasına satın almışlar. ve tabi, holdingin bünyesindeki vadi koleji'ni de."

"yani alara ve cenk... artık okulun sahibi mi?" dedim inanamayarak. mideme öyle bi kramp girdi ki nefesim kesildi.

"öyle sanıyolar," dedi ege. dudaklarında o meşhur, karanlık ve tehlikeli gülüş belirdi. "babam benim elimdeki o dosyaların sadece kendisini yakıcağını düşündü. ama o masaya oturan herkesin, o şirketi devralanların da o kire nasıl bulaştığını hesaba katmadı. berke bütün gece uyumadı melis. hazırlıklıyız."