SON ZİL

hoparlörlerden yankılanan o iğrenç ses kaydı bittiğinde, kantindeki sessizlik sadece bikaç saniye sürdü. ardından kopan o gürültü, vadi koleji'nin temelinden sarsıldığının en büyük kanıtıydı.

herkes çığlık çığlığa birbirine bişeyler söylüyo, telefonlarına sarılıp olanları videoya çekiyodu.

alara'nın o kibirli, o iğrenç yüzü kireç gibi olmuştu. dizlerinin üzerine çökmüş, elleriyle kulaklarını kapatmıştı. yanındaki yalakaları çoktan onu orda bırakıp kalabalığın arasına karışarak kaçmışlardı bile.

cenk ise tam bi sinir krizi geçiriyodu. gözleri yuvalarından fırlamış, boynundaki damarlar çatlıycak gibi şişmişti.

"SEN NE YAPTIN?!" diye böğürdü cenk. sesi o kadar yırtıcı çıkmıştı ki irkildim ama ege elimi okadar sağlam tutuyodu ki kılpayı bile gerilemedim. "HAYATIMIZI MAHVETTİN! BÜTÜN AİLEMİ BİTİRDİN EGE!"

cenk gözü dönmüş bi şekilde yumruğunu havaya kaldırıp ege'ye doğru atıldı.

ama ege yerinden bile kıpırdamadı. cenk'in yumruğu daha ege'nin yüzüne yaklaşamadan, ege boşta kalan eliyle cenk'in bileğini havada öyle bi yakaladı ki... cenk'in ağzından acı dolu bi inleme kaçtı.

"ben sizi bitirmedim," dedi ege buz gibi bi sesle. cenk'in bileğini bükerek onu yavaşça dizlerinin üzerine, tam önümüze çökmeye zorladı. "siz kendi zehrinizde boğuldunuz cenk. benim olanlara dokunmıycaktınız."