SON ZİL

kütüphanedeki o andan sonra bütün gece uyuyamadım. yatakta sağa sola dönüp durdum. ege'nin o sıcak nefesi, belimdeki elleri ve burnuma dolan o pahalı parfümünün kokusu gitmiyodu bi türlü.

"kendine gel melis," diye tokatladım yastığımı. "o bi zorba. okuldaki herkezi ezen, senin arkadaşlarına kan kusturan iğrenç egoistin teki!"

ama kalbim, beynimin dediklerini umursamıyodu galiba. midemde o iğrenç kelebekler yine halay çekiyodu. ufff çok sinir bozucu bi durum ya!

kimsenin bilmediği o yer 🤫

ertesi gün okul tam bi işkenceydi. kafam allak bullak olduğu için derslere hiç odaklanamadım. öğle arası zili çaldığında nefes almak için arka bahçeye çıktım. eski spor salonunun arkasında kimsenin gitmediği, ağaçlık karanlık bi yer vardı. oraya gidip kulaklığımı takıcaktım.

ama tam köşeyi dönücektim ki, duyduğum bağırışma sesleriyle dondum kaldım.

"sen bir hiçsin ege! benim soyadımı taşıyosun ama kocaman bi sıfırsın!"

sesin geldiği yöne doğru gizlice kafamı uzattım. siyah, camları filmli çok lüks bi cip duruyodu orda. ege jipin önündeydi. karşısında da takım elbiseli, çok sert ve korkunç duran orta yaşlı bi adam vardı. babasıydı heralde.