SON ZİL

"bizim okulda iki kural vardı," diye mırıldandım, elimdeki kahve kupasını dudaklarıma götürmeden hemen önce. "bir, asla popüler çocuklara bulaşma. iki, asla onlara aşık olma. ben ikisini de aynı gün çiğnedim ve bak nerdeyiz."

ege, ahşap verandadaki o meşhur yeşil deri koltuğa yayılmış, kucağındaki laptoptan başını kaldırıp bana baktı. okyanus gözlerinde o içimi titreten, sıcacık parıltı vardı. laptopu yavaşça yanındaki sehpaya bıraktı ve bana doğru uzanıp elimden tuttu. beni tek bi hamleyle çekip kendi kucağına oturttu.

"kurallar yıkılmak içindir kraliçem," diye fısıldadı burnunu boynuma sürterek. "özellikle de o kuralları ben koyduysam."

kıkırdayarak kollarımı onun boynuna doladım. vadi koleji'nin o kasvetli, entrikalarla dolu koridorlarını arkamızda bırakalı tam üç ay olmuştu. haziran ayının o tatlı, ılık rüzgarı orman evinin etrafındaki ağaçları hışırdatıyodu.

o üç ayda o kadar çok şey değişmişti ki.

alara ve cenk'in aileleri, o iğrenç yolsuzluk kayıtlarından sonra tamamen çökmüştü. şirketlerine kayyum atanmış, okuldaki hisseleri devlete geçmişti. ikisi de o şatafatlı hayatlarından koparılıp, adını bile duymadıkları sıradan okullara sürgün edilmişlerdi. ege'nin babası ise... o kendi kibrinde boğulmuş, hapishane parmaklıkları ardında o çok sevdiği gücünü tamamen kaybetmişti.

biz ise... biz kendi krallığımızı kurmuştuk. ege, o mütevazi gri clio'suyla her sabah berke'nin yeni kurduğu o küçücük ama inanılmaz başarılı yazılım ofisine gidiyo, akşamları da bu dağ evine, yanıma geliyordu.

"üniversite sınav sonuçlarının açıklanmasına sadece on dakika kaldı," dedim başımı onun göğsüne yaslayarak. kalbim heyecandan deli gibi atıyodu. "eğer kazanamazsam yemin ederim o test kitaplarını yakarım ege."