SON ZİL

sabah uyandığımda boğazım cam yutmuşum gibi acıyodu. dünkü o sırılsıklam yağmur faslından sonra hasta olucağım çok belliydi zaten. hapşura hapşura formamı giydim. aynadaki halime baksam tam bir zombiye benziyodum.

"harika," dedim burnumu çekerek. "bugün vadi koleji'nin podyumunda tam bi ezik gibi parlıycam desene."

okula adım attığım an bi gariplik olduğunu anladım. koridorda yürürken fısıldaşmalar her zamankinden çok daha fazlaydı. kızlar gruplar halinde toplanmış bana bakıp kikir kikir gülüyodu. bişeyler dönüyodu ama ne?

dolabıma gidip şifremi girmeye çalışırken, burnuma o iğrenç derecede tatlı, çiçeksi parfüm kokusu doldu.

eyvah. Alara.

yılanların fısıltısı 🐍

alara, vadi koleji'nin sözde kraliçe arısıydı. sapsarı fönlü saçları, estetikli olduğu kilometrelerce öteden belli olan burnu ve kısaltılmış okul eteğiyle tam bi plastik bebekti. ve en kötüsü... ege'ye saplantılı derecede aşıktı.

dolabımın kapağını sertçe ittirip kapatarak beni dolapla arasına sıkıştırdı. arkasında her zamanki gibi iki tane yalakası vardı.