SON ZİL

sabah uyandığımda boğazım cam yutmuşum gibi acıyodu. dünkü o sırılsıklam yağmur faslından sonra hasta olucağım çok belliydi zaten. hapşura hapşura formamı giydim. aynadaki halime baksam tam bir zombiye benziyodum.

"harika," dedim burnumu çekerek. "bugün vadi koleji'nin podyumunda tam bi ezik gibi parlıycam desene."

okula adım attığım an bi gariplik olduğunu anladım. koridorda yürürken fısıldaşmalar her zamankinden çok daha fazlaydı. kızlar gruplar halinde toplanmış bana bakıp kikir kikir gülüyodu. bişeyler dönüyodu ama ne?

dolabıma gidip şifremi girmeye çalışırken, burnuma o iğrenç derecede tatlı, çiçeksi parfüm kokusu doldu.

eyvah. Alara.

yılanların fısıltısı 🐍

alara, vadi koleji'nin sözde kraliçe arısıydı. sapsarı fönlü saçları, estetikli olduğu kilometrelerce öteden belli olan burnu ve kısaltılmış okul eteğiyle tam bi plastik bebekti. ve en kötüsü... ege'ye saplantılı derecede aşıktı.

dolabımın kapağını sertçe ittirip kapatarak beni dolapla arasına sıkıştırdı. arkasında her zamanki gibi iki tane yalakası vardı.

"sen kendini ne sanıyosun lan ezik?" diye tısladı yüzüme doğru.

"ne diyosun be? çekil şurdan sabah sabah hiç çekemem seni," deyip onu ittirmeye çalıştım ama tırnaklarını koluma geçirdi.

"dün gece ege'nin arabasında ne işin vardı?!" diye bağırdı. sesi okadar tizdi ki kulaklarım çınladı resmen. "senin o fakir mahallende siyah bi porsche'un ne işi olabilir başka? bide sırılsıklam arabaya binmişsin, arabasını mahvetmişsindir kesin varoş!"

kan beynime sıçradı. demek biri bizi görmüştü!

"sanane?" dedim gözlerinin içine baka baka. ondan korkmuyodum. "ege'nin arabası, ege'nin kararı. git hesabını sevgiline sor. gerçi... dur bi saniye, siz sevgili deildiniz dimi? pardon yalnış oldu."

alara'nın yüzü sinirden kıpkırmızı oldu. eli havaya kalktı, tam bana tokat atıcakken...

buz gibi bi ses 🧊

"indir o elini alara."

ses koridorun başından gelmişti ama bütün kalabalığı bıçak gibi kesmeye yetmişti. Ege.

elleri cebinde, ağır adımlarla bize doğru geliyodu. gözleri sadece benim üzerimdeydi, sonra alara'ya kaydı. bakışları o kadar soğuktu ki, alara'nın eli havada donup kaldı.

"e-ege..." diye kekeledi alara. anında o yırtıcı kuş halinden çıkıp masum bi kediye dönüştü. "bu varoş kız seni-"

"sana elini indir dedim," diye tısladı ege. sesi yüksek deildi ama yankılandı sanki. alara titreyerek elini indirdi ve bi adım geri çekildi.

ege tam önümüzde durdu. bana hiç bakmıyodu. sadece alara'ya bakıyodu.

"benim arabama kimin biniceğine, benim kurallarımı kimin çiğneyebiliceğine sadece ben karar veririm," dedi üstüne basa basa. "bu kıza sadece ben bulaşabilirim alara. benim oyuncağıma dokunursan, senin o estetikli yüzünü kimse toparlayamaz. anladın mı beni?"

alara'nın gözleri doldu. bişey diyemeden arkasını dönüp ağlayarak koşmaya başladı, yalakaları da peşinden gitti.

koridorda çıt çıkmıyodu. ege nihayet kafasını çevirip bana baktı. gözlerindeki o buzu yine gördüm ama bu sefer altında yanan bi ateş de vardı. "oyuncak" demişti bana. oyuncağı mıydım ben onun?