SON ZİL

ege'nin o lafından sonra koridorda öylece kalakalmıştım. "benim oyuncağım" ha? sen öyle san pislik egoist. ben kimsenin oyuncağı falan deilim!

sinirle adımlarımı hızlandırıp revirin yolunu tuttum. aslına bakarsanız harbiden çok kötü hissediyodum. başım çatlıyodu ve burnum fena akıyodu. revirdeki hemşire abla bana ateş düşürücü bi hap verdi ve yandaki beyaz yataklardan birine uzanmamı söyledi.

"biraz uyu dinlen tatlım," dedi üzerime pikeyi örterken. "ilk derse girmezsin, ben hocana haber veririm."

yastığa kafamı koyduğum an gözlerim kapandı. okadar yorgundum ki...

uykudan uyanış 🌫️

ne kadar uyudum bilmiyorum ama kapının açılma sesiyle gözlerimi araladım. hemşire abla gelmiştir diye düşünüp kafamı çevirmedim. ama odaya dolan o tanıdık, baş döndürücü parfüm kokusu bütün uykumu bıçak gibi kesti.

hızla yattığım yerde doğruldum.

Ege.

elleri cebinde, kapıyı arkasından yavaşça kapatarak içeri girdi. hemşire ortalarda yoktu. elinde okul kantininden alınmış, dumanı tüten sıcak bi bitki çayı vardı. ağır adımlarla yatağımın yanına geldi ve karton bardağı komidinin üzerine bıraktı.

"iç şunu," dedi düz bi sesle.

gözlerimi kırpıştırarak ona baktım. "sen... sen burda napıyosun? hemşire nerde?"

"hemşirenin işi çıktı, gitti." dedi umursamazca. yatağımın ayak ucundaki boşluğa oturdu! inanamıyorum, şuan benim yatağımda oturuyodu ve aramızda sadece bikaç karış mesafe vardı.

"neden bana çay getirdin?" dedim kaşlarımı çatarak. sesim hastalıktan dolayı boğuk ve iğrenç çıkıyodu. "bana oyuncağım diyen bi piskopattan iyilik bekliycecek deilim."

ateş ve buz 🔥🧊

gözlerini devirdi. "sana iyilik yaptığımı kim söyledi burslu? sınıfta o sümüklü halinle sürekli burnunu çekip dikkatimi dağıtmanı istemiyorum sadece. kafamı şişiriyosun."

"sensin sümüklü!" diye çıkıştım. uzanıp bardağı aldım ve bi yudum içtim. ıhlamurdu ve içine bolca limon sıkılmıştı. yalan yok, boğazıma okadar iyi geldi ki... ama ona bunu belli edicek deildim.

bardağı geri bırakırken, aniden uzandı. eli havada asılı kaldı, sonra yavaşça alnıma dokundu.

nefesim boğazımda düğümlendi. uzun, kemikli parmakları tenime değdiği an bütün vücudumdan elektrik akımı geçti sanki. kalbim yine o aptal ritmine geri dönmüştü. eli serin, alnım ise sıcacıktı.

"ateşin düşmüş biraz," diye mırıldandı. bakışları gözlerimden dudaklarıma, sonra tekrar gözlerime kaydı. o an zaman durdu yemin ederim. revirdeki o sessizlikte sadece ikimizin nefes alışverişi duyuluyodu.

bana doğru hafifçe eğildi. "alara'ya söylediklerim..." dedi çok kısık bi sesle. "sadece seni onlardan korumak içindi. eğer seni zayıf görürlerse, seni paramparça ederler melis."

"ben kendimi koruyabilirim ege," diye fısıldadım, gözlerimi ondan çekemezken.

alaycı ama acı çeken bi gülüş geçti yüzünden. "burası vadi koleji," dedi yavaşça ayağa kalkarken. "burda kimse tek başına hayatta kalamaz. bende dahil."

arkasını dönüp kapıya doğru yürüdü. çıkmadan önce son bi kez bana baktı.