SON ZİL

ege'nin o lafından sonra koridorda öylece kalakalmıştım. "benim oyuncağım" ha? sen öyle san pislik egoist. ben kimsenin oyuncağı falan deilim!

sinirle adımlarımı hızlandırıp revirin yolunu tuttum. aslına bakarsanız harbiden çok kötü hissediyodum. başım çatlıyodu ve burnum fena akıyodu. revirdeki hemşire abla bana ateş düşürücü bi hap verdi ve yandaki beyaz yataklardan birine uzanmamı söyledi.

"biraz uyu dinlen tatlım," dedi üzerime pikeyi örterken. "ilk derse girmezsin, ben hocana haber veririm."

yastığa kafamı koyduğum an gözlerim kapandı. okadar yorgundum ki...

uykudan uyanış 🌫️

ne kadar uyudum bilmiyorum ama kapının açılma sesiyle gözlerimi araladım. hemşire abla gelmiştir diye düşünüp kafamı çevirmedim. ama odaya dolan o tanıdık, baş döndürücü parfüm kokusu bütün uykumu bıçak gibi kesti.

hızla yattığım yerde doğruldum.

Ege.