SON ZİL

revirden sonraki iki gün ege'yi okulda nerdeyse hiç görmedim. sanki yer yarılmış içine girmişti. bende o yokken rahat bi nefes alırım sanıyodum ama... itiraf ediyim, gözlerim hep onu aradı. o buzdolabı gibi koridorlarda onun o heybetli yürüyüşünü görememek bi garip hissettiriyodu.

"saçmalama melis," diye fırçaladım kendimi dolabımın şifresini girerken. "çocuğun sana iki saniye iyi davrandı diye yelkenleri suya mı indiriceksin? o bi zorba!"

ama kafamın içindeki o ses, alnıma dokunan o sıcak parmakların hissini silemiyodu işte.

vadi koleji'nin altın çocukları 👑

okulda herkesin dilinde tek bişey vardı: Büyük Güz Partisi.

bu parti okulun geleneğiymiş. her sene dönem başında en zengin öğrencilerden birinin malikanesinde yapılıyomuş. bu seneki ev sahibi kim dersiniz? tabi ki yılanların şahı Alara.

koridorda yürürken herkesin elinde o yaldızlı, siyah davetiyelerden vardı. alara sadece "kendi seviyesindeki" insanları çağırıyodu. bana davetiye falan gelmemişti tabi ki, umrumda da deildi zaten. o plastik kızların arasında napıcaktım? ben evimde pijamalarımla oturup dizi izlemeyi tercih ederdim.