Sokağın Üç Yıldızı

Ben Eylül Yıldırım.

İnsan bazen hayatının en önemli yılının başladığını fark etmez. Biz fark etmedik. O yaz sadece “YKS senemiz” diyorduk. Sanki birkaç deneme sınavı çözecek, biraz daha az uyuyacak ve her şey eskisi gibi kalacakmış gibi.

Ama hiçbir şey eskisi gibi kalmadı.

Aynı sokakta büyüdük biz.
Kuzey Arslan, Umut Aydın ve ben.

Çocukken aramızdaki en büyük mesele saklambaçta kimin ebe olacağıydı. Şimdi ise herkesin dilinde tek bir kelime vardı: gelecek.

Kuzey bu yıl daha sessizdi. Eskiden omzuma çarpıp dalga geçen çocuk gitmiş, yerine sürekli bir şeyleri kafasında hesaplayan biri gelmişti. Bazen bana bakarken gözlerini hemen kaçırıyordu. Nedenini sormadım. Belki de cevabı duymaktan korktum.

Umut hâlâ aynıydı. Gülmeyi bırakmamıştı. Ama onun kahkahalarının arasında bile bir telaş vardı artık. Sınav sonuçları, şehir dışı üniversiteler, ayrılık ihtimalleri… Hepimiz büyüyorduk ama kimse bunu yüksek sesle söylemiyordu.

Akşamları yine aynı bankta oturuyorduk. Aynı gökyüzüne bakıyorduk.
Ama artık hayallerimiz aynı yere bakmıyordu.

Ben hep bu sokakta kalacağımızı sanmıştım.
Biz üç yıldızdık sonuçta. Aynı yerde parlayan, birbirine alışmış üç ışık.

Meğer bazı yıldızlar aynı gökyüzünde doğsa bile…
Aynı yerde kalmazmış.

O yaz, sadece sınava hazırlanmadık.
Birbirimizi kaybetme ihtimaline de hazırlandık.

Ve ben, en çok bundan korktum.