Kayıp

Gözlerimi telefon sesiyle araladım. İzin günümde, üstelik bu saatte beni uyandıran her kimse, iyi bir bahane bulması gerekiyordu. Arama değildi, mesaj gelmişti. Ellerimi uzatım telefonu aldım. Ekranı açtığımda Marco'nun adını gördüm ve ellerim kendini serbest bıraktı. Telefon yüzüme düşerken acıyla karışık bir ses çıkardım ve hemen yatakta doğruldum. Gözlerimi ovuşturarak mesajı açtım,

Kimden: Marco Williams Lorenzo
Mısra, benim Marco. Şey, bugün uygunsan bir şeyler yapalım mı? Yani bilirsin, izin günün ya...

Yüzümde tebessüm kendini baş gösterirken parmaklarımı klavyede gezdirdim. Hemen kabul etme, ne o öyle damdan düşer gibi. Kızsın sen, hem de Türk kızı! Ağırdan sat kendini, naz yap biraz.

Kime: Marco Williams Lorenzo
Olabilir hem buraları gezmiş olurum. Saat kaçta ve nerede?

Sabırsızlıkla beklemeye başladım. Ne giyecektim, nasıl davranacaktım? Gitmesem mi, buluşmasak mı? Ben çok gerilirim. Saçmalama! Arkanda kapı gibi iç sesin var, gerektiğinde kontrolu ben alırım. Hadi göreyim Mısra! Yıllar sonra randevuya çıkacaksın, gözlerim yaşarıyor vallahi! Abartma istersen iç ses, alt tarafı en son üniversitede çıktım. Ne var aradan biraz zaman geçtiyse?

Elimde ki telefon titrediğinde hızlıca mesajı açtım.

Kimden: Marco Williams Lorenzo
Nereye gideceğimiz sürpriz olsun :). Ben seni evden alırım diyeceğim de, adresini bilmiyorum.

Kalp atışlarım kulaklarıma vurduğunda parmaklarım titriyordu. Neden olduğunu pek umursamadan cevap yazdım.