Kayıp

Dil kursundan çıkmış, eve doğru yürüyordum. Garcia da benimleydi, Derya Türkiye'ye kavga ettikleri için dönmüştü.

''İlişkilerini onaylamadıysam ne olmuş? İstemiyorum hem, en yakın arkadaşım benim de söz hakkım var. '' diye kendini savunuyordu aklı sıra. Kızın hayatına karışamazdı, ama bir türlü laf anlatamıyordum.

''Garcia, yüzüncü kez söylüyorum kız seviyorsa seni dinlememesi için elimden geleni yapacağım. Sana neden bu kadar battı, söylesene biraz? '' diye onu köşeye sıkıştırdım. Eğer Derya'ya bir şeyler hissederse, ki bence hafiften vardı, bu onun için çok zor ve kötü olacaktı. Kız nişanlanacaktı yakında, Garcia'nın halini düşünmek bile istemiyorum.

''Derya benim en değerlim Mısra. Onu güvenmediğim ya da emin olmadığım kişiye emanet edemem. Annem öldüğünde o yanımdaydı, onun kötülüğünü istemiyorum. Hepsi bu... '' dedi iç çekerek. Elimi omzuna koyup,

''Derya güvenmese böyle bir karar almaz. '' dedim ve durdum. Her zaman geldiğim kafenin önündeydim, Marco'yla konuşmak için içeri girecektim.

''Şey, Garcia ben burada yemek yiyeceğim. '' dedim çekinerek. Marco'yu kimse bilmiyordu, bahsetmek istememiştim. Garcia ufaktan anlamış olabilirdi fakat asla sormamıştı, sorsa domatesli yanaklarım kendini deşifre ederdi.

''Benim de eve gidesim yok, hadi birlikte yiyelim. '' dedi ve kolunu uzattı. Elimi ucundan koluna geçirdim ve Marco'nun yanlış anlamaması için dua ettim. Marco'ya arkadaş olduğunuzu bugün göster. Çocuğun hevesini kırma, hem zaten Garcia abin gibi. Herkese öyle hissettir.

Kapıyı benden önce itip içeri buyur etti beni. Gülümseyip başımla teşekkür ettim ve kendimi içeri attım. İçeri göz gezdirdiğimde o kadının yine orada olduğunu gördüm. İçimde oluşan siniri geri ittim ve Garcia'nın kolunu daha sıkı tuttum. Onu barmenlerin olduğu yere doğru yürüttüğümde sadece bana ayak uydurdu.