Kayıp

Marco geri çekildiğinde, olduğum yere mıhlanmıştım sanki. Bir şey demem gerektiğini biliyordum fakat kelimeler boğazıma uğramak yerine kulaklarımdan dışarı fırlıyorlardı. Yutkundum ve donuk ifademi değiştiremedim. Ellerim merdiven korkulukları bulunca Marco'ya dönüp,

''Görüşürüz sonra. '' diye bir şeyler fısıldadım ve hızlıca yukarı çıktım. Anahtarı deliğine koyarken bile ellerim titriyor, bacaklarım beni tutmuyordu. Kapıyı ardımdan kapattım yaslandım. Beni öptü. Seni seviyorum dedi. Ne olacak şimdi? Seviyor muyum ben? Ellerim kalbimin üstüne gelirken bacaklarım beni taşımayı bırakıp serbest bıraktı kendini. Mısra, sen seviyor musun? Neden bir şey demedin? Bedenim titreşime alınmış telefonluğunun sesini açtı ve kendi kendime ilk defa sesli konuştum.

''Yarın ne yapacağım? Ne diyeceğim? Hoşlanıyorum, kabul ama seviyor muyum? Bir buçuk ay oldu geleli, bir insanı sevmek için yeterli mi bu zaman? ''

Basit bir öpücüğün bedeninde ve zihninde bıraktığı etkiyi görmüyor musun? Mısra, seviyorsun sen onu. İnkar etme. Başımı kaldırdım ve yatağıma alıcı gözüyle baktım. Bacaklarım benden önce davranıp bedenimi yatağa attı ve içimden şu cümleler döküldü, bir anda.

Marco Williams Lorenzo, kalbime ne yaptıysan o seni seviyor. Beynime nasıl işlediysen o sensiz yapamıyor. Marco, mavi gözlerinde okyanusumu bulduğum kişi, ben galiba seni seviyorum.

***

''Evet arkadaşlar, bu kursa başlayalı baya bir zaman oldu ve hepinizde ilerleme var. Haftaya sizi minik bir sınav yapmaya karar verdim. '' diye söyledi Lucero. Sınav mı, okul hayatımın azılı düşmanımdır. Gözlerimi devirip,

''Ah, yapma Lucero. Okul zamanlarıma geri dönmek istemiyorum. '' dedim. Cedro bana katılıp,