Kayıp

Göz kapaklarımı araladığımda, yoğun ışık gözlerime işlerken bir elimle ovuşturdum gözlerimi. Bedenim doğrulurken, ellerimi havaya kaldırıp iyice gerindim. Evet, günlük rutinim bitmişti, belim artık rahattı. Son derece kötü bir vaziyette banyoya girdim, çıktığımda mutfağa gittim. Kahvaltı yapmak istemiyordu canım, dünden kalma bir börek attım ağzıma. Bu kadarı kafiydi.

Üzerimi değiştirdim ve erken olmasına karşın Marco ile buluşmak için çıktım evden. Zaten dil kursum ve işim yüzünden pek görüşemiyorduk, elimde kalan bütün zamanımı ona veriyordum. Bazen yetmese de, yanımda olmasını seviyordum. Onu görebiliyordum, bu çok güzeldi. Sevdiğim insanla beraberdim, buraya gelmem bir anlık bir karardı Marco ile tanışmam da milyonda bir gibi bir olasılık... Fakat biz birbirimizi bulmuştuk, bu olağanüstüydü.

Adımlarımı kafeye yönelttim, kapıyı hızlıca açtım ve barmenlerin oraya baktım. Marco yoktu, belki de çalışma saati değildi. Bunu düşünmediğime kendime kızarken Marco'nun sözünü hatırladım.

''Yarın kafenin önünde buluşalım. ''

Arkamı döneceğim sırada birine çarpmam bir oldu. Ağzından pardon lafı dökülürken, birdenbire omuzlarımdan tuttu ve,

''Kusura bakma. '' dedi. Omuzlarımı tutmasına şaşırırken, o ellerini çekti ve yoluna devam etti. Arkasından bir süre bakakaldım, onu tanımıyordum ve basit bir çarpışmaydı. Uzatmanın manası yoktu. Kapıyı itip dışarı çıktığımda Marco önümdeydi. Gülümserken onun kızgınlıkla bana baktığını fark ettim. Adımlarım yanında dururken,

''Noldu, neden öyle bakıyorsun? '' diye sormadan edemedim.

''O kimdi? ''