Kayıp

''Hanımefendi, uçak inişe geçiyor. Kemerinizi bağlamanız gerek.'' bakışlarım hostese dönerken başımı salladım. Ellerim kemeri taktı. Kafamı cama geri yaslayıp derin bir of çektim. Gözlerim uykusuzluktan ve ağlamaktan acıyor, bedenim yorgunluktan kendini taşıyamıyordu. Kendimi ruhen çok kötü hissediyordum, babamın durumu hakkında bilgi sahibi değildim. Sadece yoğum bakıma alındığını biliyordum. Uçakta telefon açmak yasaktı, o yüzden haber alamamıştım.

Uçak indi ve herkes gibi ben de bavulumu alıp çıkışa ilerledim. Hava sıcaktı fakat çiğerimin ateşi beni daha çok boğuyordu. Çıkışa yürüyüp bir taksi çevirdim. Neyse ki, beş dakika içinde bulabilmiştim. Bagaja bavulu koyup arka koltuğa oturdum. Geldiğimden kimsenin haberi yoktu, Simay'a bile söylememiştim. Anlık kararlar verdiğim aşikardı ama bu kararlar beni hiç pişman etmemişti. Değil mi?

Evimizin yolundan geçerken gözlerim boş boş penceredeydi. Türkiye'yi özlemiştim fakat İstanbul'dan nefret ediyordum. Burası bana düşman olmuştu, hiçbir iyiliğini bana sunmamıştı. Belki bunlar benim vesvesemdi fakat nefretim bakiiydi.

Araba evin önünde durduğunda buğulu gözlerimi pencereden alıp cebimdeki parayı öne doğru uzattım. Kapıyı ardına kadar açtım, bagaja yönelip bavulumu almama yardım eden şoföre teşekkürlerimi sundum. Bavulun ağırlığı koluma güç uygulamamı sağlarken adımlarım bahçe kapısından içeri süzüldü. Derin nefesler alıyordum sürekli, ya annem beni kabul etmezse? Ya babamın bu halinden beni mesul tutarsa? O senin annen Mısra, o seni sen olduğun için kabul eden ilk insan. O öyle yapmaz, bağrına basar seni.

Bavulumu ayağımın yanında bırakıp zile uzandım. Bir nefes bırakıp zile dokundurdum parmağımı, aşina olduğum o ses evde dalgalanırken titredim. Birkaç ayak sesleri duyduğumda nefesimi tuttum bilinçsizce. Kapı aralandığında annem gözlerim önüne serildi.

''Mısra? '' sesi titremişti. Acılı bir gülümseme yerleştirdim dudaklarıma.

''Anne ben geldim. '' kapıyı daha fazla açtı ve bir adım attı bana doğru. Gözleri benim gerçek olup olmadığımı tartıyordu o an. Gözlerim dolmuş dudaklarımdan,

''Eğer istemezsen giderim anne. Anlarım ben merak etme. '' sözleri döküldü. Kollarını açıp bana adım attığında ben de son gücümü kollarıma verdim. Bedenim günler sonra kollarında huzuru bulurken, annem hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı, tabii ben de.