Kayıp

Kapı çaldığında annemin işi olduğu için adımlarım kapıyı buldu. Kapı deliğinden baktığımda gördüğüm kişiyi tanımıyordum. Kulbu tutup aşağı indirdim ve kapıyı kendime çektim.

''Buyrun, kime bakmıştınız? '' diye sordum karşımdaki adama. Kumral ten rengine, açık kahverengi saçlara ve bal rengi gözlere sahip biriydi bu kişi. Kaşları havaya kalkarken,

''Ben Fatma Teyzeye bakmıştım ama. '' dediğinde arkamdan annemin sesi geldi.

''Gel Okan oğlum, buyur içeri. '' dediğinde ona dönüp kafamı 'Bu kim?' manasına salladım. Bana cevap vermeyip Okan'ı içeriye davet etti.

''Annem senin çağırdığını söyleyince, geleyim dedim. Yanlış bir zaman değildir umarım. '' derken annem ona sarılıyordu.

''Yok, ne yanlış zamanı olacak? Geç şöyle içeri. '' deyip tokalaşmaları bittiğinde salona geçtiler. Arkalarında şaşkın bakışlı bir beni bıraktıklarının farkında değillerdi. Girişteki aynadan tipimi kontrol edip içeri onların yanına gittim. Koltuğa oturduğumda onlar sohbete başlamışlardı bile.

''Annen nasıl evladım? En son biraz hastaydı. '' dediğinde annem gülümseyerek cevap verdi Okan.

''İyi, iyi Fatma Teyze çok şükür. İyileşti artık, hastaneden taburcu edildi geçen ay. '' dedi. Beni tanıştırmayacaklarını sezdiğim için kendimi belli ettim.