Kayıp

Garcia Doles

Kapıyı açmak için ayağa kalkıp yürüdüm. Sabahın köründe kim gelmişti bilmiyordum fakat zille ilişki yaşadığı belliydi, basılı tutuyordu. Sinirle kapı kulbunu tuttum ve aşağı indirdim. Kaşlarım şaşkınlıkla havaya kalkarken bedenime sarılan kollarla sinirim geçmişti.

''Derya... '' diye ismi firar ederken ağzımdan kıkırdadı.

''İçeri davet etmeyecek misin beni? O kadar mı kötüyüz yani? '' diyerek benden ayrıldığında en son konuşmamızı hatırladım. Kavga etmiştik yine şu yeni 'sevgilisi' yüzünden.

''Geç içeri. '' deyip kapıyı daha çok açtığımda ayakkabılarını çıkarıp salona geçti. Arkasından kapıyı kapatıp peşinden gittim. Koltuğa oturduğumda konuşmaya başladı.

''Gönlüm razı olmadı. Her telefon görüşmemizde kavga ediyoruz. '' dedi ve bana baktı. Ne olduğu belirsiz biri için kavga etmemiz kadar saçma bir şey yoktu fakat içimden gelmiyordu bu ilişkiyi desteklemek. Derya benim kıymetlimdi, yaşam kaynağımdı ve birine teslim edemezdim.

''Garcia... '' deyip kolumu tuttuğunda ona baktım. Eninde sonunda onu bırakacağımı biliyordum, benim sevgimin karşılıksız olduğunu da. Fakat bu kadar erken olacağını düşünmemiştim.

''Biz nişan tarihi almaya karar verdik. '' sözcükler havaya uçarken onları silahımla vurmak istedim, onların hiç var olmamasını diledim fakat sevdiğimin kelimelerine kıyamadım ve onların beni yaralamasına izin verdim.

''Neden geldin o zaman? '' diye sordum kolumu elinden kurtarıp. Kalbimin en ücra köşesine gömecektim onu, kimse bilmeyecekti. Gözyaşlarımı saklayacaktım onun için, mutlu oluşunu bozmayacaktım. Ancak böyle iyi bir dost olurdum.

''Sıkıntın ne Garcia? '' sordu bu kez. Omuz silktim.

''Mutluluklar dilerim. '' diyebildim sadece. Elimde olsa o çocuğu öldürürdüm fakat yapamazdım.

''Hadi söyle bana! Neden istemiyorsun onu? Bir yanlışı mı oldu, bir şey mi biliyorsun? '' diyerek üstüme geldi. Sinirlenmeye başlamıştım. Ayağa kalktım hızla.

''Mutluluklar diledim ya işte! Ne uzatıyorsun? '' diyerek sesimi yükselttim. Benim gibi ayağa kalktı.

''Senin sorunun ne, söylesene artık! Nedenini söylemiyorsun ve ayrıl diyorsun. Ne yapmamı beklersin ki? '' dediğinde sinirle omuzlarını tuttum. Nazik olmaya çalışıyordum fakat sınırlarımı zorluyordu.

''Bence gitmelisin. '' diye fısıldadım. Biraz daha üzerime gelirse arkadaşlığımız sona erebilirdi, ona olan sevgim dışarı çıkabilirdi. Bu benim en son isteyeceğim şey bile değildi.

'' Sen söylemeden gitmeyeceğim! '' dediğinde omuzlarından tutmaya devam edip onu duvara yasladım. Kontrolü kaybettiğimin farkındaydım fakat durmak istemiyordum da. Bu karmaşa artık beni yoruyordu ve şimdi ya arkadaşlığımız bitecekti ya da yeni bir dünya serilecekti önümüze.

''Söylüyorum o zaman, iyi dinle! Çünkü sadece bir kere dökülecek bu kelimeler ağzımdan. '' deyip derin bir nefes aldım. Şuan iyi düşünemesem de aklımdaki cümleler benden habersiz dışarı çıkıyorlardı.

''O çocukla olmanı istemiyorum, onun yanında durmanı veya onunla vakit geçirmeni. Bunun için kendimden nefret ediyorum Derya, seni arkadaşım olarak göremediğim için kendimden nefret ediyorum. '' yüzündeki şaşkınlığı biraz izleyip devam ettim.