Kayıp

Yıldızım... 
Böyle derdi bana. 
Gözlerim parlarmış, bu yüzdenmiş. 
Oysa bilmiyordu ki, sadece ona bakarken parlardı gözlerim. 
Bilmiyordu ki, sadece onun için yandığımı, 
O okusun diye şiirler yazdığımı, 
Ondan sonra o kitabı okuyamadığımı, 
Notlarını atmadığımı, 
Bilmiyordu ki hala onu sevdiğimi. 
Beni yakan kibrit çöplerine baktığımı, 
Yakmaya çalıştığım çıraların nemli olduğunu, 
Onun beni unuttuğunu, 
Bugün öğrendim, bana yanmadığını.

***

Aynada kendime bakıp gözlerimi kırpıştırdım. Üzerime giydiğim nişan elbisem, yüzüme yaptığım makyajımla kendimi tuhaf hissediyordum. Sanki aynadaki kişi ben değildim de oymuş gibi davranmaya yükümlüydüm. Hayatım ne kadar değişmişti böyle. Arkadaşım dediğim kişiyle evlenmeye ilk adımımı atacaktım az sonra. Kafamı iki yana salladım. Aklımı bulandırmak istemiyordum şimdilik.

Elbisenin eteklerini ayaklarımla tekmeleyip arkamı döndüm. Simay ve annem bana bakıyorlardı. 

''Farlar eşit olmuş mu? '' diye sordum gözlerimi kapatarak. Kesinlikle göz farı konusunda iyiydim fakat bazen eşit süremezdim.

''Olmuş olmuş. '' dediğinde Simay, gözlerimi araladım. Ellerimi havaya kaldırıp yavaş yavaş etrafımda döndüm.

''Bütünüyle nasıl olmuşum? Abartı mı makyajım? '' dedim bu kez. Elimde olsa ten makyajı yapmazdım, yüzümde bir ağırlık hissettiriyordu fakat annem ısrar etmişti. Nişanım olduğu için de kabul etmiştim.

''Çok güzelsin kızım. '' diyerek sesi titrediğinde annemin içten bir gülümseme gönderdim. Gözleri ağlamaktan kızarıktı, bugünlerde sulu göz olmuştu fakat bunu doğal karşılıyordum. Ailemin tek çocuğuydum, evlenmem büyük bir olaydı.