Kayıp

''Girebilir miyim? '' diyerek kapı tıklandığında yatakta döndüm. Uyku tutmamış, sadece sağa sola dönmekle geçiriyordum geceyi. Saat dörde geliyordu.

''Tabi.'' dediğimde sırtımı yatak başlığına dayadım. Benimle konuşmasını istemiyordum veya bu konuşmayı başlatmasını. Bütün konuşulanları unutmak ve yeni bir güne başlamak istiyordum.

Adımları yavaşça yatağa gelirken pikeyi kendime çektim.

''Belki beni görmek istemiyorsun ama rahat uyuyamadım. '' diye mırıldandı. Omuz silktim. Yatağa oturduğunda bana döndü.

''Kendimi kötü hissediyorum. Keşke öyle bir şey yapmasaydım ama fazla uzatmaya gerek yok bence. Senden önce olan bir şeydi ve geriye alamam. '' dediğinde sinirlenmiştim ama belli etmedim. Ben uzatmuyordum ki!

''Tamam. '' dediğimde bana baktı.

''Böyle yapma Mısra. Seni çok sevdiğimi biliyorsun. '' derken iyice yanıma gelmişti. Derin bir nefes bıraktım.

''Biliyorum. '' sevgisine asla laf edemezdim. Benden bir beklentisi olmadan seviyordu beni, ben ona sevdiğimi söylemediğim halde. Bir eliyle çenemi tuttuğunda baş parmağı yanağımda geziniyordu.