Kayıp

''Girebilir miyim? '' diyerek kapı tıklandığında yatakta döndüm. Uyku tutmamış, sadece sağa sola dönmekle geçiriyordum geceyi. Saat dörde geliyordu.

''Tabi.'' dediğimde sırtımı yatak başlığına dayadım. Benimle konuşmasını istemiyordum veya bu konuşmayı başlatmasını. Bütün konuşulanları unutmak ve yeni bir güne başlamak istiyordum.

Adımları yavaşça yatağa gelirken pikeyi kendime çektim.

''Belki beni görmek istemiyorsun ama rahat uyuyamadım. '' diye mırıldandı. Omuz silktim. Yatağa oturduğunda bana döndü.

''Kendimi kötü hissediyorum. Keşke öyle bir şey yapmasaydım ama fazla uzatmaya gerek yok bence. Senden önce olan bir şeydi ve geriye alamam. '' dediğinde sinirlenmiştim ama belli etmedim. Ben uzatmuyordum ki!

''Tamam. '' dediğimde bana baktı.

''Böyle yapma Mısra. Seni çok sevdiğimi biliyorsun. '' derken iyice yanıma gelmişti. Derin bir nefes bıraktım.

''Biliyorum. '' sevgisine asla laf edemezdim. Benden bir beklentisi olmadan seviyordu beni, ben ona sevdiğimi söylemediğim halde. Bir eliyle çenemi tuttuğunda baş parmağı yanağımda geziniyordu.

''Aramıza mesafe koyma. Bu beni öldürüyor. '' diye fısıldadığında başımı salladım. Başını bana yaklaştırdığında bunu istemiyordum. Dudakları dudaklarıma değeceği zaman dudaklarına elimi koydum.

''B-ben yapamam. '' diye saçma bir cümle döküldü ağzımdan. Yanaklarım yanıyordu, kalbim atışını yavaşlatmıştı. Ne diyecektim ona? Başkasını sevdiğimi söyleyemezdim.

''Neden? '' diye sordu gözleri kapalıyken. Bunu ona yaptığım için kendimi öldürmek istedim.

''Hazır değilim. '' dedim. Sevdiğim insanın hatırasını silmeye hazır değilim.

''Pekala. '' deyip gözlerini açtı. Bana sevgiyle bakan gözlerdeki o parıltı zayıflaşmıştı.

''Özür dilerim. '' diye fısıldadım. Elimi ondan çekip başımı farklı yöne çevirdim.

''Bu senin suçun değil. '' dediğinde kendimden nefret ettim.

''Hayır benim suçum. Sana güzel kelimeler söyleyemiyorum veya seni sevdiğimi ifade edemiyorum. Öpmek istediğinde geri çekiliyorum. '' diyerek elimi yüzüme kapattım. Şuan istediğim tek şey bu evden gitmek, bu nişanı atmak ve bir daha buraya geri dönmemekti.

''Kendine zaman tanı. Hemen bana alışacaksın diye bir şey yok, ben beklerim. '' dedikten sonra ellerimi tutup yüzümden çekti. Onun bu kadar anlayışlı olması beni ağlatacaktı. Keşke onu sevebilseydim, kalbimi ona takdim edebilseydim. Ama bu artık imkansızdı. Kalbim bende bile değildi,yüzünü iki saniye gördüğüm o mahluk ele geçirmişti onu ve ondan başkasını istemiyordu.

Yatağın kenarına kayıp ona yer açtım. Annem ayrı yatmamızı söylese de bunu en azından ona yapmaya karar verdim. Bunu hak ediyordu. Elimle yatağın bir tarafına vurup,

''Hadi gel. '' dedim ve yastığa kafamı koydum. Önce kaşları çatıldı.

''Kayınvalidem tarafından öldürülmek istemiyorum. '' dediğinde omuz silktim.

''Haberi olmaz. '' deyip kıkırdadım. Buna gülüp yanıma uzandı. Bir elimi yanağına götürüp okşadım, gözlerini kapatmıştı. Başımı ona yaklaştırıp burnuna buse kondurdum.

''İyi geceler. '' diye fısıldadığımda arkamı döndüm ve gözlerimi kapattım. Bir elini belime atarken mırıldandı.