Kayıp

UYARI!!!!!

Kitabın iki finali vardır. Eğer kitabın mutsuz bitmesini istiyorsanız bu bölümü okuyun. Ardından ''ÖZEL BÖLÜM :('' bölümünü okuyabilirsiniz.

***

İnsan hiçbir zaman unutmaz 
Ne anıları ne de o insanı 
Sadece alışır, 
Alıştığı ile kalır.

***

Adı dudaklarımdan süzüldüğünde kolları bedenime dolandı. Bedenim şoka girse de kalbim kabullenmişti. Kalp atışlarını sağ yanımda hissediyordum, benimkilerde öyle atıyordu.

''Bu anı o kadar çok bekledim ki... '' diye mırıldandı. Ben de çok bekledim sevgilim.

''Neden gittin diye sormayacağım. Geldin sonuçta, değil mi? '' diyerek gülümsedi, bedenini benden ayırırken.

''Seni o kadar çok özledim ki. '' diyerek ellerini yanaklarıma koydu. Ellerindeki sıcaklık bedenimi alevlere teslim ederken yutkundum. Ben nişanlıydım.

Elimi ellerinin üstüne koydum. Sanki bunu yapmasaydım yere düşecektim. Dizlerimi hissetmiyordum. Vücudu gerildiğinde ellerini yanaklarımdan çekti, elimi tuttu. Bakışları bir yere odaklıydı.

Alyansıma bakıyordu.

Boğazımdaki yanma hissi nefes almamı engellerken sessizce bekledim.

''Evli misin artık? '' kelimeler ağzından firar ederken gözlerim dolmuştu.

''Özür dilerim. '' diye mırıldandım. Yüzüne bakacak cesaretim yoktu. Başımı eğdim. Elini elimden çektiğinde kendimi boşluğa düşer gibi hissettim.

''Özür dilerim mi? '' diye beni tekrar ettiğinde ona bakamadım.

''Ben seni ne kadar bekledim haberin var mı? '' diye sorduğunda ona baktım. Beni beklemişti.

''Böyle olacağını bilemezdim. '' dediğimde sahte bir gülüş fırlattı ortaya.

''Ben seni altı ay bekledim Mısra! Neden biliyor musun? Sen 'Bekle' dedin diye. '' ellerini saçlarına daldırdı.

''Ben her gece sırf seni hatırlamayayım diye sızana kadar içtim! Ama o kadar aklıma girmiştin ki Mısra, adını sayıklayarak uyandım her sabah! '' adımlarını tam önümde tuttu. Omuzlarımdan tutup sarstı. Yüzüne bakamıyordum.

''Yüzüme bak! '' diye bağırdığında ona baktım. Aşık olduğum mavi gözleri bana öfkeyle bakıyordu. Bu bakışı ölsem de unutamazdım.

''Söylesene, eşin nasıl biri? Neden ona gittin mesela? Ben de olmayan, onda olan ne var? '' diye sordu. Yutkunamadım. Gözlerimden yaşlar akıyordu, hareket bile edemiyordum.

''Çok mu iyi kalpli biri, sana çok mu iyi davranıyor? Onu seviyor musun Mısra? '' dediğinde ellerimle dudaklarını kapattım. Kelimeleri kalbimi yaralıyordu, ama en kötüsü de dediklerinde haklıydı.

''B-ben böyle olsun istememiştim! '' diyerek hıçkırdığımda ellerimi çekti.

''Biliyor musun Mısra, ben de seni sevmeyi istemiyorum artık! Çünkü benim saf sevgimin, senin kirliliğinde kirlenmesine izin vermeyeceğim! ''

Ben kirliydim, kötüydüm. Bir kişinin hayatını mahvetmiştim, diğerini kandırıyordum.

Elleri omuzlarımdayken başını yaklaştırıp dudaklarını dudaklarıma örttü. Sadece üç saniye de olsa, vücuduma yayılan ateş ve elektrik dalgası beni sarsmıştı. Kendini geri çektiğinde gözleri kapalıydı.

''Bu veda öpücüğüm Mısra, sevgime vedam. '' diye fısıldadı. Bir daha yüzüme bile bakmadan beni öylece bırakıp arkasını döndü.