Kayıp

KİTABIN MUTSUZ FİNALİNİN DEVAMIDIR.

***

Çiçekleri elimde daha sıkı tutarken paslı demir kapıyı araladım. Arnavut kaldırımlı yoldan yürümeye başladığımda, beyaz mezar taşlarının üzerinde sevdiğimin adını aradım. Ezbere bildiğim yere geldiğimde duraksadım, nefes almaya çalıştım. Derin bir nefes. Onun artık alamadığı nefes. Burukça beyaz mermere baktığımda gülümsedim. Şuan o karşımdaydı, beni görüyordu, bana gülümsüyordu belki de.

''Merhaba sevgilim. '' yanına yürüyüp yavaşça yanına oturdum. Çiçekleri kokladığımda burnuma dolan kokuyla bir an gözlerimi açmak istemedim. Çiçeklerin onun gibi kokmasını çok isterdim.

''Sana çiçek getirdim, bak. '' deyip buketi ona doğrulttum.

''Biliyorum, en sevdiğin çiçek bunlar değil. '' derken elime açık sarı olan çiçeği aldım. Toprağına koyarken konuştum.

''Bunun adı Sarı Karanfilmiş. Çiçeklerin anlamları varmış Mısra, bunu senin sayende öğrendim. Teşekkür ederim sevgilim. Bu çiçeğin anlamı hüzünmüş, bu çiçek beni temsil ediyor. '' dedikten sonra koyu sarı çiçekleri koymaya başladım.

''Bunlar da Fulya çiçeği. Anlamı unutmaymış. Beni unutma olur mu? Bu sana bir hatırlatma bir bakıma. '' deyip çiçek koymayı bıraktım. Onun yanındayken derin nefes almak istemiyordum, onun alamadığı havayı solumak manasız geliyordu.