Lolipop / Texting

Sıkıntıyla iç çektim, bugün çok sıkıcı geçiyordu. Telefonuma bildirim gelmiş mi diye bir kez daha baktım fakat yoktu. Lolipop söylediği gibi mesaj atmıyordu, üzüntüyle ayağa kalktım. En iyisi kafa dağıtmaktı. Yürüyüş iyi gelirdi belki.

Sahil boyunca yürümeye başladım, aynı zamanda düşünmeye. Dağhan'a karşı çıkmamam Lolipop'u düşündürmüştü, onu sevebilme ihtimalimi düşünmüştü. O iyi birisiydi, benim duygularıma göre hareket ediyordu. Ben duygularıma net bir ifade koymadıkça kafamı karıştıracak şeylerden kaçınıyordu.

Oysa bilmiyordu ki, ondan hoşlanmaya başladığımı...

Sevmek büyük bir işti, içimdeki duyguları bir kalıba sokamazdım hemen. Bu hem kendime hem de ona haksızlık olurdu. Yavaş yavaş içimde büyüyordu ve ben, ne zaman kendimden emin olduğum zaman geldiğinde ona söyleyecektim. Önce içimdekileri tartmak istiyordum yalnızca. Onun duygularıyla oynamak istemezdim.

Kayalıklara doğru yürüdüğümde biraz kuytu bir köşeye oturdum. Bartu babasına yardım etmeye gittiği için bugün yoktu, İlyas en son Deniz'e yürüyordu. Fiil olanından bahsetmiyorum elbette ki :).

Denizin tuzlu havasını burun deliklerimden akciğerlerime gönderdim ve ellerimi saçlarımı geçirdim. Tenim tuzlu sudan ve güneşten dolayı her geçen gün daha da yanık bir hal alıyordu. Bundan memnundum fakat canımı yakmaya başladığı günler çok pişman olacaktım.

Yanımda birinin oturduğunu görünce bakışlarım oraya kaydı. Onu burada beklemiyordum.

''Selam. Oturabilirim değil mi? Yani eğer yalnız kalmak istiyorsan, söyle-'' lafını kestim.