Lolipop / Texting (Tamamlandı)

Kapıyı kapatıp etrafa baktım hızlıca. Bizimkilerden birini görmeyince hızlıca asfalta doğru yürüdüm ve otellerin olduğu kısımdan uzaklaşmaya başladım yavaş yavaş. Biraz kafa dinlemeye ve yalnız kalmaya ihtiyacım vardı, düşünmeye ve kendimle konuşmaya en çok. Loli'nin hayatıma girdiği andan beri her şey hem çok güzeldi hem çok gizemli. Bu beni yormuştu, üstelik tatil diye gelip hiç dinlenememiştim resmen. Bazen arkadaşlarla olmak yorardı, yalnız kaldığım anda bile hemen biri geliyordu yanıma.

Çeşme'nin arnavut kaldırımlarında gezinirken denizden bayağı uzaktaydım. Bir turist gibiydim, daha önceleri tatil yeri olarak daha çok Antalya taraflarına giderdik ailecek. Ama arkadaşlarla gidince yakın yerlere anca izin veriliyordu.

Birkaç dükkana girip buzdolabına asmak için magnetlerden aldım, annem için şile bezinden bir bluz ve babam için de bir anahtarlık. Pek arayıp konuşmasak da beni özlediklerini biliyordum, ben de onları çok özlemiştim. Evde kavga etsek de uzaklaşınca özlemimiz kabarırdı her zaman. Bu da her evde olan bir şeydi, değil mi?

Yorulunca bir kafeye oturup limonata söyledim, acıkmıştım o yüzden bir de kumru  sipariş verdim. Buranın kumrusu çok güzel olurdu, domates sevmeyen ben, kumruda olunca seve seve yerdim. Siparişlerim oluncaya kadar telefon bildirimlerini kontrol ettim. Bartu aramıştı, İlyas iki mesaj atmıştı. Diğerlerinden ses seda yoktu. Buraya geldiğimden kimsenin haberi yoktu, haber versem onlar da gelirdi diye söylemedim.

Bartu'yu arayıp telefonu kulağıma koydum. İlk çalışta açtı.

''Neredesin sen?! '' hiddetle bağırdığında cevapladım.

''Dolanıyorum, merak etmeyin diye aradım. '' yalandan güldü.

''Haber versene giderken, aklım çıktı bir şey oldu diye. Her yeri aradık, seni bulamayınca nasıl oldum biliyor musun? '' haklıydı, ama olan olmuştu.

''Ya tamam işte, iyiyim ben. Akşam dönerim. ''

''Geliyorum ben, neredesin? ''

''Hayır Bartu, yalnız olmak istiyorum. Akşam gelince konuşuruz. '' dedim ve telefonu kapattım. Anlıyorum, merak etmişti ama her yere gelmeleri beni yoruyordu artık. Hem, onlar yalnız kaldıklarında hiçbir sorun olmuyordu ama bana gelince dahil olmak için can atıyorlardı. Ne ironi ama!

Kumrum geldiğinde yavaş yavaş yedim, acele etmeyecektim bugün. Öyle karar vermiştim. Bazen insan yavaş olmayı bile özlüyordu. Loli bugün mesaj atmamıştı, arada yapıyordu böyle. Sık boğaz etmemek için arada ben de atmıyordum. Sonuçta ayrı hayatlarımız vardı ve ayrı arkadaşlarımız vardı.

Belki de ortaktı ama bunu bilmiyordum. Yakın zamanda öğrenmek için can atıyordum.

Yemeğim bitince biraz daha oturup kalktım. Aynı yerleri dolanmamak için müzik olan bir yerlere gitmeye karar verdim, birkaç müzik dinler bir şeyler içer geri dönerdim. Gözüme kestirdiğim bir mekana girip herhangi bir masaya iliştim. Mekan düzgündü, tahminimce akşamları bar oluyordu ama öğleden sonrası olduğu için düzgün insanlar vardı. Gelen garsona bir içecek siparişi verdim ve müziğe odaklandım. Bilmediğim şarkı çalıyordu, eşlik edemediğim için yalnızca söyleyene odaklanıyordum. Yaşının 20'lerinin sonu 30'larının başında olduğunu varsaydığım bir solisti vardı. Bir gitarist, piyanist ve baterist vardı fakat solist olan daha karizmatik gözüküyordu.