KARANLIĞIN İÇİNDE: BAŞLANGIÇ

                      GEÇMİŞİN KÖLELERİ

Derin bir nefes alarak kolundaki saatine baktı. Tam o sırada arabanın kapısı hızla açıldı. Yanına oturan kişi kapıyı sertçe kapattı. Bakışlarını saatten yanındaki adama çevirdi. “Biraz geç kaldın, James.”

James torpidoyu açarak içerisinden bir şapka çıkardı. Şapkayı sarı, uzun saçlarının üzerine titizlikle yerleştirdi. Göz altlarını kaplayan morluklar uykusuzluğunu ele veriyordu. “Uyanmakta biraz zorlandım, Owen.”

Owen dikiz aynasından saçlarına göz attı. Koyu kahverengi, dalgalı saçlarını düzeltmeye çalışıyordu. Beyaz teni, karşıdan geçen arabaların far ışığında parlıyordu.

Arabayı çalıştırdığı anda, yüzündeki ifade bir anda değişti. “Her devriyeye geç başlıyoruz, geç dönüyoruz,” sesindeki titreme arabanın içini soğuttu. “Artık buna bir son vermemiz gerekiyor.”

 James, omuzlarını kaldırarak konuştu. “En fazla ne olabilir ki—”

 Cümlesi yarıda kesildi. Telsizden yükselen tiz ses, arabanın içini kapladı. “İkinci Bölge, Devriye Dört. Acil Departman. Şef sizi bekliyor.”

 Owen’ın kahverengi gözleri o anın baskısıyla olduğu yere mühürlendi. Ardından bakışları, James’in yüzüne kaydı. Sessizce telsize uzanarak cevap verdi. “Anlaşıldı, yoldayız.”