KARANLIĞIN İÇİNDE: BAŞLANGIÇ

          DOLUNAYIN GÖLGESİNDE İZLER

Neredeyse yarım saattir telefonlarının fenerleri eşliğinde aralıksız yürüyorlardı. Uçaktan yeterince uzaklaşmışlardı. Owen, tehlikeden bir miktar uzaklaştıklarını düşünse de hâlâ tetikteydi. Hayatı boyunca sayısız operasyonda bulunmuştu. Ancak vahşi doğada hayatta kalmak bunların bir parçası değildi.

Gece ormanın üzerine tamamen çökmüştü. Telefonlardan yayılan soluk ışık, ağaç gövdelerini ve önlerindeki dar patikayı güçlükle aydınlatıyordu. Rüzgâr dalların arasından geçerken uğultulu sesler çıkarıyor, uzaktan gelen kurt ulumaları gecenin sessizliğini bölüyordu.

Şu an için tek ihtiyaçları geceyi geçirebilecekleri güvenli bir yer bulmaktı. “Geceyi geçirmek için bir yere ihtiyacımız var.” dedi Owen.

James, eliyle birkaç ağacı işaret etti. Devasa kütükler yere devrilmiş, yan yana uzanmıştı. Çevresindeki ağaçlarla birlikte dinlenmek için güvenli görünüyordu.

Owen sırtındaki çantayı çıkararak kütüklerin yanına yaklaştı. Çantasını yere bıraktıktan sonra çevreden kuru dal parçaları ve otlar toplamaya başladı. Toprağın üzerindeki yapraklar ayaklarının altında hışırdıyor, nemli orman kokusu havaya karışıyordu.

Telefonlarının fenerleri sonsuza kadar yanmayacaktı. Karanlığın ortasında ışıklarını tüketme riskini göze alamazlardı. Topladığı dal ve otları dikkatlice üst üste yerleştirdi. Ardından etrafını taşlarla çevreleyerek küçük bir ateş çukuru oluşturdu. İşini bitirdiğinde çantasının yan gözünden çakmağını çıkardı.

İlk kıvılcımda kuru otlar tutuştu. Turuncu alevler dallara yayıldı. Saniyeler içerisinde ateş canlandı. Yükselen sıcaklık yüzlerine vururken karanlık birkaç metre geri çekildi. Dans eden gölgeler ağaç gövdelerinin üzerinde hareket ediyor, çıtırtı sesleri gecenin sessizliğine karışıyordu. Owen, alevlere bakarken ilk defa biraz olsun nefes alabildiğini hissetti. Saatler önce hayatı bambaşkaydı. Şimdi ise vahşi doğa da mahsur kalmışlardı.