Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
DOLUNAYIN GÖLGESİNDE İZLER
Neredeyse yarım saattir telefonlarının fenerleri eşliğinde aralıksız yürüyorlardı. Uçaktan yeterince uzaklaşmışlardı. Owen, tehlikeden bir miktar uzaklaştıklarını düşünse de hâlâ tetikteydi. Hayatı boyunca sayısız operasyonda bulunmuştu. Ancak vahşi doğada hayatta kalmak bunların bir parçası değildi.
Gece ormanın üzerine tamamen çökmüştü. Telefonlardan yayılan soluk ışık, ağaç gövdelerini ve önlerindeki dar patikayı güçlükle aydınlatıyordu. Rüzgâr dalların arasından geçerken uğultulu sesler çıkarıyor, uzaktan gelen kurt ulumaları gecenin sessizliğini bölüyordu.
Şu an için tek ihtiyaçları geceyi geçirebilecekleri güvenli bir yer bulmaktı. “Geceyi geçirmek için bir yere ihtiyacımız var.” dedi Owen.
James, eliyle birkaç ağacı işaret etti. Devasa kütükler yere devrilmiş, yan yana uzanmıştı. Çevresindeki ağaçlarla birlikte dinlenmek için güvenli görünüyordu.
Owen sırtındaki çantayı çıkararak kütüklerin yanına yaklaştı. Çantasını yere bıraktıktan sonra çevreden kuru dal parçaları ve otlar toplamaya başladı. Toprağın üzerindeki yapraklar ayaklarının altında hışırdıyor, nemli orman kokusu havaya karışıyordu.
Telefonlarının fenerleri sonsuza kadar yanmayacaktı. Karanlığın ortasında ışıklarını tüketme riskini göze alamazlardı. Topladığı dal ve otları dikkatlice üst üste yerleştirdi. Ardından etrafını taşlarla çevreleyerek küçük bir ateş çukuru oluşturdu. İşini bitirdiğinde çantasının yan gözünden çakmağını çıkardı.
İlk kıvılcımda kuru otlar tutuştu. Turuncu alevler dallara yayıldı. Saniyeler içerisinde ateş canlandı. Yükselen sıcaklık yüzlerine vururken karanlık birkaç metre geri çekildi. Dans eden gölgeler ağaç gövdelerinin üzerinde hareket ediyor, çıtırtı sesleri gecenin sessizliğine karışıyordu. Owen, alevlere bakarken ilk defa biraz olsun nefes alabildiğini hissetti. Saatler önce hayatı bambaşkaydı. Şimdi ise vahşi doğa da mahsur kalmışlardı.
Ateşten yükselen duman, yavaşça kapkaranlık gökyüzünde kayboluyordu. Sessizlik hâlâ kaskatı bir şekilde sürüyordu. Herkes ateşin yanı başında oturmuştu. Jane dudaklarını araladı, meraklı ve çekingen bir ses tonuyla derin sessizliği bozdu.
“Burası… uyumak için güvenli mi?”
Sesi, ateşin çıtırtıları eşliğinde yavaşça kayboldu. Owen bakışlarını Laura ile Jane arasında gezdirdi. “Sırayla nöbet tutabiliriz... İlk ben ve James.” dedi kendinden emin bir sesle. "Sonra Paul ve ikiniz.”
Laura’nın yemyeşil gözleri ateşin loş ışığında parlıyordu. Yüzündeki küçük gülümseme, Owen’ın kalbini ateşin ısısından çok daha fazla ısıtıyordu. O kadar zaman sonra bile onu hâlâ sevdiğini hissediyordu.
Laura, çantasını ateşin ısısını hissedebileceği bir noktaya koydu. Kuru toprağa uzanırken çantasını yastık niyetine başının altına yerleştirdi. Jane de aynı şekilde çantasını başının altına alarak, toprağın serinliğine rağmen yan tarafına kıvrıldı. Paul ise başını nemli toprağa koyarak uzandı.
Owen üçünün de uyumakta zorluk çekeceğini düşünüyordu. Kendi ilk ceset gördüğü zamanı düşündükçe içinden gülme hissi geliyordu. Olay yerinin içerisinde cesedin hemen yanı başına kusmuştu. Arkadaşları tam bir ay onunla dalga geçmişti.
Belli bir süre sonra Jane ve Laura uykuya dalmıştı. James ve Owen gecenin karanlığında titreyen alevlerle baş başa kalmışlardı. Hafif esen rüzgâr, ateşi daha da huzursuz bir şekilde kıpırdatıyordu. Sessizliği bozan tek şey, ormanın derinliklerinden gelen baykuş ötüşleri ve uzaklarda yankılanan kurt ulumalarıydı.
Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Ya çok güzel olmuş🪀
Yorum
Yorum bulunamadı.