Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
ÇALILARDAKİ GÖZLER
Owen, toprağın üzerine uzanmış halde nefesini toparlamaya çalışıyordu. Jane ve Laura’nın bakışları, merakla ve endişeyle onun üzerinde asılı kalmıştı.
Paul ise biraz ötede, bacaklarını kollarının arasına sıkıştırmış halde çömeliyordu. Gözleri, karşısındaki kalın kökleri toprağa yayılan ağaca kilitlenmişti. Hiçbir şey görmüyor, hiçbir şey duymuyor gibiydi. Yüzü bembeyazdı; sanki kanı çekilmiş, geriye yalnızca kireç gibi bir solgunluk kalmıştı. Çenesindeki kaslar titriyordu.
Kampta bir süre boyunca kimse konuşmadı. Sessizlik, sadece yaprakların arasından süzülen rüzgârın hışırtısıyla bölünüyordu. Owen’ın bakışları, Jane ve Laura arasında gidip geliyordu. Neler olduğunu anlatmak istiyordu, fakat kelimeler dudaklarından dökülmüyordu. İçinde, korku, endişe, heyecan ve dehşetten daha ağır basan bir duygu yavaşça vücudunu ele geçiriyordu; ümitsizlik. James’in sözlerini hatırlıyor, o sözlere giderek hak vermeye başlıyordu.
Sessizce toprağın üzerine uzandı. Ağaçların arasından sızan güneş ışıkları yaprakların gölgeleriyle birlikte yüzüne vuruyordu. Gökyüzü masmavi, huzur verici bir tablo çiziyordu. Fakat bu huzur, içinde giderek büyüyen karanlığı dağıtamıyordu. Yorgunluk kaslarını ele geçirirken göz kapakları ağırlaştı. O an, zihninde James’in o uğursuz sesi yankılandı: “Biz çoktan öldük…”
Owen’ın gözleri kapanmaya başladığında, doğanın sessizliği bir an için huzur gibi göründü. Ama ormanın derinliklerinden yükselen o görünmez baskı, yaklaşan tehlikenin habercisiydi.
Owen’ın gözleri ağırlaşmış, uyku nihayet kontrolü ele geçirmişti. Bilinci bulanık bir şekilde kararmaya başladı ve kendini rüyanın içine doğru sürüklenirken buldu.
***
Etraf bir anda zifiri karanlığa bürünmüştü. Ağaç yapraklarının rüzgârla hışırdayışı, derin sessizliği bozan tek sesti. Korku, vücudunu soğuk bir çiy gibi kaplıyor, nefesleri giderek hızlanıyordu. Adımlarını temkinle atarken karanlığın içinde beliren hafif bir ışık dikkatini çekti.
Nefesini tutarak o ışığa yaklaşmaya başladı. İçinde baskı artıyor, her adımda kalbi zorlanıyordu. Sonunda ışığın kaynağının karşısında durdu. Ama vücudu felç olmuşçasına hareketsizdi; sadece gözleri titreyerek ileriye bakıyordu.
“Bu… nasıl mümkün olabilir?” diye fısıldadı.
Karanlık ormanda karşısında gördüğü kurt, bu kez yerde cansız yatıyordu. Gövdesi yaralarla kaplıydı. Ağzından sızan gümüş renkli sıvı toprağa damlıyor, göğsündeki derin yarıktan fışkıran beyaz sıvının ardında kalbi görünüyordu. Tamamıyla bembeyazdı… ve artık atmayı bırakmıştı.
O an yüzü bembeyaz bir renge büründü. Geriye doğru adımlar atarak uzaklaşmaya çalıştı, fakat ayağı ağaç köküne benzer bir cisme takıldı. Sırt üstü yere kapaklanırken ağzından küfürler döküldü. Doğrulmaya çalıştığı anda ışığın giderek azaldığını teşhis etti.
Az önce cansız yatan hayvan, yavaşça ayağa kalkmıştı. Gözlerinin içinde ruhsuz bir boşluk ve vahşi bir parıltı vardı. Owen’ın içini buz gibi bir korku kapladı, elleri titremeye başladı. Kaçmak istedi ama vücudu iplerle yere bağlanmış gibiydi.
Hayvan adımını attığında ipler kopmuş gibi birden yerinden fırladı. Dehşetle bütün gücüyle koşmaya başladı. Yüreği göğsünü parçalayacak gibi atıyor, nefesi kesik kesik çıkıyordu. Önünü göremediği zifiri karanlıkta, yalnızca kendi nefesinin yankısı kulaklarında çınlıyordu.
Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Devamını bekliyorum güzel gidiyor.
Yorum
Yorum bulunamadı.