Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Biri Owen’ı sarsarak uyandırdı. Göz kapaklarını araladığında, karanlığın içinde yüzüne doğru eğilmiş bir siluet gördü. Çevre hâlâ zifiri karanlıktı, ateşin küllerinden yükselen hafif kızıllık dışında neredeyse hiçbir şey seçilmiyordu.
Konuşmak için ağzını araladı ama aniden soğuk bir el, dudaklarını sıkıca kapattı. Kalbi göğsünden çıkacak gibi çarpmaya başladı. Tam panikleyecekken, yüzü netleşti. Bu James’ti.
“Şişşt… Kızları uyandırmak istemeyiz, değil mi?” diye fısıldadı James, gözleri garip bir ciddiyetle parlıyordu.
Owen’ın göğsüne ağırlık yerleşirken James, elini yavaşça çekti ve kolundan tutup onu ayağa kaldırdı. Parmaklarının baskısı, sanki telaşını gizlemeye çalışıyordu.
“Beni izle,” dedi James kısık bir sesle.
Ufuk çizgisinde güneşin kasvetli turuncu ışıkları parlamaya başlamışken, Owen ağaçların arasında James’i takip ediyordu. Ne olduğunu anlayamıyor, her adımıyla daha da artıyordu merakı.
“Nereye gidiyoruz?” diye sordu, neredeyse fısıldayarak.
“Beni takip et… ve sakın arkamdan ayrılma.” James’in sözleri, göğsünü daha da ağırlaştırırken ne olduğunu öğrenme düşüncesi daha ağır bastı. Adımlarını, tereddütlü de olsa, atmaya devam etti.
Ağaç dallarının arasında ilerlerken ayağı defalarca taşlara ve köklere takıldı. Turuncu loş ışık, önünü görmek için yeterince aydınlık değildi. Sonunda ağaçların seyrekleştiği bir açıklığa vardıklarında James aniden durdu. “Buraya yaklaş.”
Owen birkaç adım öne çıktı, James’in yüzüne bakarak şaşkınca mırıldandı. “Tam olarak ne görmem gerekiyor?”
James’in bakışları ağır ağır yükseldi… ağacın yüksek dallarına doğru.
Owen da nefesini tutarak, yavaşça başını yukarı kaldırdı. Gözlerini kısarak dalların arasında gördüğü şeyi anlamaya çalıştı. Boğazında bir yumru oluştu. “İmkânsız.” diye düşündü.
Ağacın dallarına sıkışmış, sarmaşıkların arasında havada asılı kalan küçük uçak, her an paramparça olup yere çakılacakmış gibi sallanıyordu.
“Dün, sen uyurken buldum.” diye fısıldadı James.
İkisi birlikte uçağın tam altına yaklaşırken, kopmuş parçalar etrafa saçılmış bir haldeydi. Ayakkabılarına saplanıyordu bazıları. James’in yüzündeki soğuk ifade, yerini genişleyen bir sırıtışa bıraktı. “İçine girmek ister misin?”
“Ha? Bunu nasıl yapacağız?”
James yere çömeldi, paçasını sıyırıp kılıfındaki bıçağa uzandı. Doğrulurken gözleri ağacın engebeli gövdesine kaydı.
“Hayır.” dedi Owen sertçe. “Bunu sakın yapma.”
James’in kaybolmayan sırıtışı, aksini yapacağının işaretiydi. Bıçağın sapını dişlerinin arasına sıkıştırdı ve bir hamlede gövdeye atıldı.
James hızlıca, uçağın takılı kaldığı dal ve sarmaşıkların seviyesine tırmanmayı başarmıştı. Ağzındaki bıçağı aldı. Sol elinde bıçağı sıkıca tutarken, diğer eliyle ağacın gövdesine kavramıştı. “Kenara çekil!” diye bağırdı.
Owen, gözlerini uçağın üzerine dikmiş, geriye doğru adımlarını attı. Her hareketi dikkatle takip ediyordu. James, bıçağıyla sarmaşıkları kesmeye devam ederken, dal birden çatırdayarak kırıldı.
Uçakla birlikte dal aşağıya çakıldı. Metalin ormanda yankılanan çarpma sesi, çevredeki tüm hayvanları ürkütmüştü. Kuşlar topluca kanat çırparak uzaklaştı, rüzgâr toprak ve yaprakları havaya savurdu. James, gövdeden kayarak yere indi.
Bu bölümün ilk 22 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları