Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Gecenin karanlığı etrafı sarmış, şişkin ayın gümüş ışığı karanlık bulutların arasından süzülüyordu. Uzun ve gür ağaçların yaprakları orman da ürkütücü bir ambiyansa sebep oluyordu. Ateşin titreyen ışığı uyudukları alanı hem ısıtıyor hem aydınlatıyordu. James’in horlaması, ormandaki sessizliği parçalıyordu. Kara bulutlar yoğunlaşırken, yağmur ince ince düşmeye başladı. Her damla, ateşe öldürücü bir darbe vuruyor, ışığın etkisini azaltıyordu.
Owen’ın yüzüne düşen ilk damla onu uyandırdı. Nefes nefese doğruldu; etraf hâlâ James’in horlaması dışında sessizlik içindeydi, herkes derin uykudaydı. Gözlerini ovuşturup esnerken, iri bir damla kafasına mermi gibi çarptı.
Tam o anda gerçekler kafasına vurulmuş gibi zihninde belirdi. Yağmur şiddetlenirse sığınabilecekleri hiçbir yer yoktu. “Hemen buradan gitmeliyiz,” diye düşündü kendi kendine.
Ayağa kalkarken sendeledi. Yağmur damlaları artık daha hızlı, daha sert toprağa çarpıyordu. James, yattığı yerden yavaşça doğruldu ve sesini duyurmayı bıraktı. Owen çantaları hazırlarken, James ona katıldı. Hazır olduklarında, Laura ve Jane de uyanmıştı. Ne olduğunu anlamaları uzun sürmedi; ateş neredeyse sönmüştü ve gitmeye hazırdılar.
“Nereye gideceğiz?” diye sordu Jane, esneyerek.
“Islanmayacağımız ve uyuyabileceğimiz bir yere.” dedi James, çantasını omzuna takarken.
Yağmur yerde birikintiler oluşturmaya başlamıştı. Karanlık ormana adımlarını attılar. Owen’ın içindeki his vücudunu sıkıca sarmış, her an tetikte kalmasına sebep oluyordu. Jane ve Laura ise yüzlerindeki boş ifadelerle adımlarını atıyor, sessizliği bozmamaya çalışıyordu.
Loş aydınlıkta önlerini görmek neredeyse imkânsızdı. Herkesin saçları ıslanmış, yüzlerine yapışmıştı. Owen en önde ilerliyor, her taş ve köke takıldığında düşme tehlikesi geçiriyordu. Hemen arkasında James, sırılsıklam saçlarını yüzünden temizleyerek onu takip ediyordu.
Yağmur giderek şiddetlendi. Owen aniden durdu. “Bulduk!” diye bağırdı. İleriye baktığında yükselen bir tepe ve altında, mağara gibi karanlık bir boşluk gördü.
Tepenin altına girer girmez derin bir nefes aldı. İçindeki ses, işin çok kolay olduğunu ama gecenin daha yeni başladığını söylüyordu. “Sonunda,” dedi James, sırılsıklam tişörtünü çıkarırken.
Tepenin altı neredeyse tamamen karanlıktı; açıkta kalan kısımda, mat ışığın altında düşen yağmur damlaları dışında hiçbir şey görünmüyordu.
“Ateş yakmamız gerekebilir,” dedi Laura, sesi titreyerek üşüdüğünü belli ediyordu. Owen etrafına bakındı; adadaki tüm dal ve taşların ıslandığından emin olarak, ateş yakmanın imkânsız olduğu suratına çarptı. Ne yapacağını düşünürken, kendi vücudu da bir yandan üşümeye başlamıştı.
Owen yere eğilmiş, ıslanmış çantasını karıştırıyordu. Jane, başka bir köşede, sırılsıklam siyah bluzunu değiştiriyordu. Laura ise soğuktan titreyerek kendine sarınıyordu.
Owen çantanın içerisinden aradığını buldu; gri, yıpranmış bir tişörtü taşın üzerine serdi. Mağaranın zeminine eğilerek yerdeki kuru otları topladı. Cebindeki çakmakla tişörtün bir parçasını yakıp otların üzerine attı. Titrek alevler yavaşça yükselerek mağarayı ısıtmaya başladı.
Herkes, ateşin etrafında taş zemine oturmuş, ısınmaya çalışıyordu. Yağmur, Owen’a Paul’un sözlerini hatırlattı: “Burada tatilde değiliz…” Hak veriyordu; hayatta kalmanın amacı ve zorlukları daha net hissediliyordu.
Yağmur damlalarının yere çarpışı ve uzaktan gelen kurt ulumaları dışında sessizlik hâkimdi. Ateş, donmalarını engellese de titremelerine çare olamıyordu. James, ellerini ovuşturarak boş bakışlarla alevleri izlemeye devam ediyordu.
Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları