Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Güneş artık tamamen tepedeydi ve grup tekrar ormanın derinliklerindeydi. Sessizlik, yaklaşan tehlikenin habercisi gibiydi. Sıcaklık giderek artıyor, işleri hiç kolaylaştırmıyordu.
Paul’un attığı her adım, sanki ömründen bir parça alıyordu. Kolundaki mavi damarlar giderek yayılıyor, beraberinde çürük bir koku da taşıyordu.
Owen, ne yapacağını düşünüyordu. Planları genellikle James yapar, kararları o verirdi. Ama plan yoksa, cesaretini toplayıp liderliği almak zorundaydı.
Ağaçların gövdeleri o kadar kalındı ki, yüzyıllardır burada duruyormuş gibi görünüyordu. Arada ortaya çıkan kısa palmiye ağaçları ise ormanın doğal düzenine hiç uymuyordu.
Laura, sessizliği bozmak için adımını attı. “Noel balosu teklifini hatırlıyor musun?” yüzünde hafif bir tebessüm vardı. “Evet… Hatırlıyorum.”
Owen adımlarını atarken etrafın buğulandığını fark etti. Laura'nın sesi kulaklarında yankılanıyor o gün gözlerinin önünde belirmeye başlamıştı.
***
Owen okuldaydı. Her zamanki sıradan günü gibi sınıflara giriyor, derslerini takip ediyordu. Derslerden sonra çocukluktan beri arkadaşı olan James ile yemekhanenin girişinde, yemek yiyen iki kızı gözetliyorlardı.
James, Owen’ın omzuna dokundu. “Cesaretini topla,” dedi ve hemen ardından yemekhanenin içine daldı. Owen da peşinden ilerledi. James, siyah saçlı kızın yanındaki boşluğa oturdu. Karşısında tek oturan, kumral saçlı ve yeşil gözlü kız kaşlarını çatmış bir şekilde James’e bakıyordu. “Burada ne işin var, James?”
Owen, derin bir nefes alarak yavaşça kumral kızın yanındaki boşluğa oturdu. Kız, öfkeli gözlerle Owen’ı süzdü.
“Hadi ama Laura, yılın en güzel gecesi,” dedi Owen, sesindeki heyecan giderek yükseliyordu. “Noel balosuna benimle gel.” Gözlerinin içine bakıyor, vereceği cevabı bekliyordu.
Laura gözlerini devirerek yanıt verdi: “Başkasına sözüm var… Özür dilerim.” Yüzündeki ifade, yalan söylediğini ele veriyordu.
Owen’ın suratındaki heyecan ve mutluluk kırıntıları bir anda silindi. Masadan kalkarken durakladı. “Teklifim her zaman geçerli,” dedi, gözleri dolarken. “Seni bekliyor olacağım.”
Laura düşmüş bir ifadeyle oturmaya devam etti. James de yerinden kalkıp Owen’a yetişti ve birlikte yemekhanenin kapısından onları izlemeye başladılar. Uzaktan seslerini kesik bir şekilde duyabiliyorlardı.
“Ne var?” dedi Laura, gergin bir sesle.
“Ona şans vermelisin, Laura. Ondan iyisini bulamazsın,” diye yanıtladı Jane.
***
Bu sözler Owen’ın zihninde yankılanırken, gözlerinin önündeki buğular dağıldı. Laura ile el ele ormanın derinliklerinde yürüyordu. Kalbindeki hafif sızıya rağmen yüzünde ufak bir tebessüm belirmişti.
Neredeyse üç saattir yürüyüş halindeydiler. Ayaklarındaki ağırlık kalbindekinden daha fazlaydı artık. Paul’un gözlerinin altı giderek morarıyor, her an düşecekmiş gibi sendeleyerek yürüyordu. Güneş batıya eğilmeye başlamış, ormanın gölgeleri onları daha da ağır bir havanın içine hapsetmişti. Herkesin adımları giderek yavaşlıyordu.
Owen yürümeye devam ederken arkadan ağır bir ses geldi. Hızla arkasına döndü. Paul dizlerinin üzerine çökmüş, boğazından hırıltılarla nefes alıyordu. “Lütfen… biraz… duralım…” dedi kesik kesik, kelimeler ağzından zorla dökülüyordu.
Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları