Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Gökyüzünü örten koyu bulutlar yavaşça dağılırken ufuktan sabahın ilk ışıkları yükselmeye başladı. Ateş çoktan sönmüş, geriye sadece kül ve köz parçaları kalmıştı. Hafif bir rüzgârla savrulan gri küller, toprağın üzerinde sessizce kayboluyordu.
Owen gözlerini araladı. Göz kapakları ağır ağır açılırken ilk hissettiği şey, göğsüne yaslanmış olan Laura’nın sıcaklığıydı. Laura, tamamen ona sarılmış uyuyordu. Bunun gerçek olup olmadığını sorguladı bir an.
Güneşin ışığı, kara bulutların arasından zorla süzülerek ağaçların arasına düşüyordu. Ormanın üzerinde boğucu bir gölge vardı.
Nazikçe Laura’nın omzunu kavradı ve yavaşça kenara yasladı. Laura mırıldanarak derin uykusuna geri döndü. Owen ise esnedi ve doğruldu. Sönmüş ateşin başına geçti. Yerde kalan kül ve köz parçalarının rüzgârla dağıldığını seyrederken içini garip bir huzursuzluk kapladı.
Kara bulutlar gökyüzünü adım adım yutarken rüzgâr giderek şiddetleniyor, soğuğu derinlere kadar işliyordu. Owen, kuru dallar ve yapraklar toplayarak ateşi yeniden canlandırmaya uğraşırken, James de uyanıp Jane’in yanından doğruldu. Yavaş adımlarla Owen’ın yanına oturdu. İkisi, alevlerin titrek ışığında sessizce yan yana duruyorlardı
Kısa bir süre sonra Paul kıpırdandı. Dişlerini sıkarken eli hâlâ kolundaydı. Damarlarının tamamı maviye bulanmış, derisinin altı sanki zehirle besleniyormuş gibi kararmaya başlamıştı. Yüzündeki renk giderek mora çalıyor, nefesi düzensizleşiyordu. Boğazından çıkan kısık bir uğultuyla fısıldadı: “Tanrım…” Biraz ötede, ağaç gölgelerinin arasında Paul onları izliyordu.
Owen’ın bakışları, hâlâ uyumakta olan Laura’nın üzerindeydi. Dudaklarından belli belirsiz bir fısıltı döküldü. “Sonunda…” Gözleri yaşarmaya başlamıştı. James’e döndü. “En çok istediğim şey gerçekleşti…”
James’in dudaklarında ince bir gülümseme belirdi. “İnanç,” dedi kısık bir sesle, “her şeyden daha büyüktür.” Onun gözleri de farkında olmadan Jane’in üzerinde gezindi.
Owen, kolunun tersiyle gözlerini sildi. Birden James ayağa kalktı. Yüzündeki kısa süreli mutluluk kırıntıları yerini ağır bir gölgeye bıraktı. Ateşin alevleri gözlerinde parıldarken sesi neredeyse bir fısıltıya dönüştü: “Ölecek olmamız yazık oldu…”
Sözlerindeki ümitsizlik Owen’ın içine taş gibi oturdu. O, başını iki yana sallayarak karşılık verdi. “Karamsar düşünüyorsun.”
James’in sesi kalınlaştı. “Evet… Karamsar düşünüyorum.” Kısa bir an durakladı. “Gerçeğe ne kadar çabuk alışırsan kabullenmek daha kolay olur.” Giderek kızarıyordu.
“Kaçınılmazı erteleyerek mutlu olmaya çalışıyoruz.” dedi sert bir sesle. Ateş gözlerinin içinde dalgalanıyordu. “Kurtlar… Onlar sadece piyon.”
Öfkeyle Owen’ın üzerine yürüdü. Boynundaki damarlar patlayacak gibiydi.
“Mezarlıktakiler nasıl öldü?” diye haykırdı. “Hepsini kurtlar mı gömdü?”
Nefesini toparlamaya çalışarak yavaşça yere çöktü.
Owen ise James’in sözlerini sindirmeye çalışıyordu. İnanmak istemese de haklı olduğunu derinlerde biliyordu. Kurtlar yalnızca piyondu. Ama asıl gerçeğin ne olduğunu kabullenmeye hazır olup olmadığından emin değildi. Bu gerçeğe yürürlerken Paul’un karşılarına çıkacağına da emindi.
Tartışma sona ererken, Laura ve Jane uykularından uyanıp gözlerini ovuşturdular. Tam doğruldukları anda ormanın sessizliğini bozan devasa bir ses havayı doldurdu.
Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları