Seçkinler Akademisi

mahzenin o devasa, paslı demir kapısı poyrazın tek bi hareketiyle korkunç bi gürültüyle açıldı.. içeri girdiğimizde burnuma inanılmaz ağır bi küf ve eski kan kokusu doldu. midem kalkmıştı resmen. poyraz elimi bırakıp karanlığın ortasına doğru yürüdü. parmaklarını şıklattığı an duvardaki bütün eski meşaleler mavi bi ateşle alev aldı ve odanın büyüklüğü ortaya çıktı.

burası devasa bi yeraltı arenası gibiydi.. duvarlarda kalın demir zincirler ve yerlerde savaşlardan kalma devasa çatlaklar vardı.

"burası yıllar önce safkanların kendi aralarında ölümüne dövüştüğü yer," dedi poyraz o buz gibi sesiyle. yankısı bütün mahzende duyuluyodu. "duvarlardaki o rünler sayesinde burda kopan hiçbir fırtınayı yukardakiler hissedemez. yani.." yavaşça bana döndü, gözlerindeki o tehlikeli parıltıyla ceketini çıkarıp kenara fırlattı. sadece o üzerine yapışan siyah gömleğiyle kalmıştı. "içindeki o canavarı serbest bırakabilirsin küçük kız."

"bunu nasıl yapıcam bilmiyorum poyraz," dedim kollarımı kendime sararak. burası o kadar soğuktu ki dişlerim birbirine çarpıyodu. "ben sadece.. sinirlendiğimde ya da çok korktuğumda kontrolü kaybediyorum."

poyrazın dudakları o psikopatça gülümsemeyle kıvrıldı. ağır adımlarla bana doğru yürümeye başladı. "demek öfke ve korkuyla besleniyo.. o zaman seni kışkırtmam gerekiyo."

tam önümde durdu. boyu benden o kadar uzundu ki gözlerinin içine bakmak için kafamı iyice kaldırmak zorunda kalıyodum.