Seçkinler Akademisi

o karanlık silüet mavi meşalelerin ışığına doğru adım attığı an, mahzendeki bütün hava aniden buz kesti.. ama bu poyrazın yaydığı o soğukluk gibi diğildi, bu resmen ölümün ta kendisiydi. nefes almak için çırpınıyodum ama ciğerlerime hava gitmiyodu.

ışığın altına çıktığında gördüğüm manzarayla kanım dondu.

karşımızdaki kişi.. poyraza o kadar benziyodu ki! aynı keskin ve kusursuz çene hatları, aynı uzun ve kaslı yapı.. ama bu adamın saçları simsiyah ve omuzlarına kadar dağınıktı. üzerindeki kıyafetler yüz yıl öncesinden kalma gibi paramparça ve toz içindeydi. ve o gözler... poyrazınkiler gibi buz mavisi diğil, tamamen kanla yıkanmış gibi kıpkırmızıydı. pür, vahşi bi kızıllık.

"karan..." diye fısıldadı poyraz. sesi o kadar kısık ve gergindi ki onu ilk defa böyle görüyodum. poyraz korkmuyodu, hayır.. poyraz dehşete düşmüştü.

adamın, yani karan'ın dudakları yavaşça kıvrıldı ve o sessiz, ürpertici mahzende tüylerimi diken diken eden bi kahkaha attı. "küçük kardeşim..." dedi karan. sesi o kadar eski, o kadar derin ve yırtıcıydı ki kelimeler beynimin içinde yankılandı. "büyümüş de o acımasız konseyin kurallarına başkaldırır olmuş.. üstelik kendine bi kan eşi seçerek."

kardeşi mi?! poyrazın bi abisi mi vardı?!