Seçkinler Akademisi

mahzenin o buz gibi, ölüm kokan sessizliğinde sadece benim titreyen nefesim ve hıçkırıklarım yankılanıyodu.. karan etrafı saran o iğrenç siyah sisle yok olup gitmişti ama yaydığı o saf kötülük hala odanın içindeydi sanki.

poyraz beni göğsüne öyle bi bastırmıştı ki, onun o geniş, sert bedeninin arkasında kaybolmuştum. buz gibi elleri saçlarımı okşuyodu ama parmaklarının titrediğini hissedebiliyodum. okulun o acımasız, hiçbir şeyden korkmayan prensi.. benim yüzümden, benim lanetli kanım yüzümden ilk defa dehşete düşmüştü.

"poyraz.." diye fısıldadım başımı göğsünden kaldırmadan. "o kimdi.. neden sana bu kadar benziyodu? neden gözleri öyleydi?"

poyraz derin bi nefes aldı, o tanıdık nane kokusu burnuma dolduğunda biraz olsun sakinleştim. beni yavaşça kendinden ayırdı ama elleri hala omuzlarımı sımsıkı tutuyodu. gözlerindeki o kızıllık yavaş yavaş kaybolup yerini tekrar o dondurucu buz mavisine bırakmıştı.

"o benim abim, karan," dedi sesi o kadar sert ve pürüzsüzdü ki jilet gibi kesti sessizliği. "karanlık dörtlünün benden önceki lideri... ve tarihin gördüğü en kana susamış, en kontrolden çıkmış vampiri. yüz yıl önce güce o kadar bağımlı hale geldi ki kendi klanımızı, kendi kanından olanları bile katletmeye başladı. konsey onu durdurmak için büyüyle uyutup gümüş bi tabuta kilitledi.. ve okyanusun en karanlık dibine, o dondurucu suların altına attı."

duyduklarım karşısında kanım dondu. "ama.. ama uyanmış.. benim yüzümden.." gözyaşlarım tekrar akmaya başladı. "siyah kanın kokusu onu geri getirmiş.. sana zarar vericek poyraz. benim yüzümden herkes tehlikede!"

poyraz aniden çenemi kavradı ve yüzümü yukarı, doğrudan gözlerine bakmaya zorladı. "bana bak," diye tısladı o tehlikeli, otoriter sesiyle. "bana bak su! sen kimsenin felaketi diğilsin. sen bana aitsin ve seni benden okyanusun dibinden kopup gelen bi ucube bile alamaz. anladın mı beni?!"

"ama kan ayı balosu.. üç günümüz kaldı! konsey, darius, üstüne bi de karan.. hepsi benim peşimde. ben onlarla nasıl başarıcam, gücümü bile kullanamıyorum!"

poyrazın başparmağı yavaşça boynumdaki o kömür karası rüne kaydı.. o alev alev yanan mührün üzerine dokunduğu an ikimiz de derin bi nefes aldık.. o elektrik akımı tekrar bütün vücudumu sarmıştı.

"gücünü kullanamıyo diğilsin," dedi fısıltıyla, yüzünü yüzüme doğru eğerek. nefesi dudaklarıma çarpıyordu. "sadece ona boyun eğiyosun.. öfkenin ve korkunun seni yönetmesine izin veriyosun. ama artık bi kan eşisin. benim kanım senin damarlarında akıyo."

poyraz aniden rünün üzerindeki parmağını bastırdı! içimde uyuyan o katran karası siyah kan aniden şaha kalktı.. ama bu sefer öfkeyle etrafı yıkmak için diğil, doğrudan poyrazın temasıyla, onun o dondurucu enerjisiyle birleşerek damarlarımda aktı.. avuç içlerimde siyah dumanlar yeniden belirdi ama bu sefer benim kontrolümdeydi.. rüzgar gibi etrafımda uçuşuyodu, mahzenin taşlarını kırmıyodu.. tenimin etrafında adeta dans ediyordu!