Seçkinler Akademisi

karanın o iğrenç siyah sisi salondan tamamen silindiğinde geriye sadece ölüm gibi bi sessizlik kalmıştı.. bacaklarım jöle gibi titriyodu, eğer poyrazın o sert, dondurucu kolları belimi sımsıkı sarmasaydı çoktan o mermer zemine yığılmıştım. nefes nefeseydim, damarlarımdaki siyah kanın ateşi hala derimi yakıyodu.

yavaşça kafamı göğsünden kaldırıp etrafa baktım.. az önce bana o iğrenç melezmişim gibi bakan, beni ezmeye çalışan o asil, yüzlerce yıllık safkanların hepsi.. hepsi korkuyla başlarını eğmişti! lara bile köşeye sinmiş, gözlerime bakmamak için titreyerek yere bakıyodu.

"iyi misin?" diye fısıldadı poyraz. sesi dışardan çok sert ve otoriter geliyodu ama bana dokunan parmaklarındaki o küçük titremeyi sadece ben hissedebiliyodum.

başımı salladım.. "iyiyim," diye fısıldadım ama sesim zar zor çıkmıştı.

poyraz beni yavaşça kendi ayaklarımın üzerinde durdurdu ama elini belimden çekmedi. buz mavisi gözlerini benden ayırıp salondaki o korkak kalabalığa, özellikle de hala yerde diz çökmüş olan dariusa dikti.

"gördünüz," diye kükredi poyraz. sesi öyle bi yankılandı ki salonun kırık camları bile titredi. "benim kan eşimin, bu akademinin bugüne kadar gördüğü en büyük gücün varisi olduğunu kendi gözlerinizle gördünüz!"