Seçkinler Akademisi

karanın elindeki o devasa asa yere çarptığı an kulakları sağır eden, korkunç bi çatırtı koptu.. şatonun o yüzlerce yıllık, aşılmaz sanılan devasa mermer zeminleri resmen şiddetli bi deprem oluyomuş gibi ortadan ikiye yarıldı!

salonun tam ortasında cehennemin dibine kadar uzanan kapkaranlık, dipsiz bi uçurum açılmıştı!

ölüler ordusunun bi kısmı çığlık bile atamadan o karanlık boşluğa dökülürken, benim ayaklarımın altındaki taşlar da çatırdamaya başladı.. dengemi kaybedip geriye doğru sendeledim. taşlar kayıp dipsiz karanlığa düştüğünde ağzımdan acı dolu bi çığlık koptu! düşüyodum..

ama o dondurucu, güçlü kollar saniyenin binde biri gibi bi sürede belime sarıldı!

poyraz.. kendini hiç düşünmeden uçurumun kenarına atıp beni havada yakalamıştı! tek eliyle mermerin o kırık çıkıntısına tutunurken, diğer eliyle beni göğsüne öyle bi bastırıyodu ki kaburgalarımın kırılıcağını sandım. aşağısı zifiri karanlıktı ve ölüm kokuyodu.

"tutundum sana!" diye kükredi poyraz. boynundaki damarlar şişmiş, buz mavisi gözleri endişeden delicesine parlıyodu. "bırakmıcam seni, sakın aşağı bakma su!"

yukarıdan, uçurumun hemen kenarından o iğrenç, psikopat kahkaha yankılandı. karan yavaş adımlarla kenara gelip yukarıdan bize bakıyodu. kırmızı gözleri tatmin olmuş bi vahşetle parlıyodu.