Seçkinler Akademisi

o iğrenç, çürümüş ölü muhafızlar beni okyanusun dibindeki o karanlık sarayın en derinlerine doğru sürüklerken ayaklarım resmen yere değmiyodu.. koridorların sonundaki o devasa, kan kırmızısı rünlerle kaplı odaya girdiğimizde nefesim tamamen kesildi.

odanın tavanı tamamen camdı.. okyanusun o zifiri karanlık suları ve devasa deniz yaratıklarının ürkütücü gölgeleri tam tepemizde yüzüyodu. odanın tam ortasında ise obsidyen taşından yapılmış, üzeri eski dilde kazınmış kanlı bi sunak vardı.

karan muhafızlara bi el işareti yaptı ve beni o dondurucu taş sunağın üzerine fırlattılar! sırtım o kadar sert çarptı ki inleyerek iki büklüm oldum.

"bu sunağın üzerinde binlerce safkan kurban ettim," dedi karan o psikopat, yankılanan sesiyle bana doğru yaklaşırken. elinde o kan kırmızısı kristalli asası ve karanlık bi gümüş hançer vardı. "ama hiçbiri senin kadar değerli diğildi."

"yapma.." dedim titreyerek geri geri gitmeye çalışırken ama sunak küçücüktü, kaçıcak hiçbir yerim yoktu. "poyraz bunu hissedicek.. o mühür sayesinde ne yaşadığımı biliyo! buraya gelip okyanusu senin başına yıkıcak!"

karanın dudakları o vahşi gülümsemeyle kıvrıldı. "tam olarak istediğim şey de bu zaten."

aniden üzerime eğilip o buz gibi, demir gibi parmaklarıyla boğazımı sıktı ve beni sunağa yapıştırdı. çırpınmaya başladım ama gücü o kadar insanüstüydü ki kımıldayamıyodum bile.

"o iğrenç mührü parçaladığımda.." diye fısıldadı hançerin ucunu köprücük kemiğimin oraya, mührün tam üzerine getirirken. "poyraz sadece senin acını diğil, ruhunun ondan sökülüşünü de hissedicek.. zihni paramparça olucak. o delirdiğinde, seni tamamen sömürmüş olucam."

hançerin ucunu o siyah rünün tam ortasına bastırdı!!

HAYIR!!

ağzımdan öyle bi çığlık koptu ki okyanusun dibindeki o devasa cam kubbe bile zangır zangır titredi! inanılmaz, derimi canlı canlı yüzüyolarmış gibi bi acı bütün vücuduma yayıldı. damarlarımdaki siyah kan sanki asit gibi kaynamaya başlamıştı..

boynumdaki rün çıldırtıcı bi kırmızıyla parlıyo, poyrazın benim içimdeki o dondurucu enerjisi karanın kara büyüsüyle savaşıyodu. acıdan gözlerim kararmaya başlamıştı.. zihnimin ta derinliklerinde poyrazın o acı dolu, dünyayı yıkıcak gibi kükreyen sesini duyabiliyodum! ikimizin ruhu aynı anda parçalanıyodu resmen.

"direnme küçük kız," dedi karan acımasızca gülerek. hançeri biraz daha derine bastırdı. kanım akıyodu.. ama kırmızı diğil, simsiyah bi sıvı olarak damlıyodu sunağa. "poyrazla olan bağın kopuyo.. bana itaat et!"

gücüm tükeniyodu.. siyah kanım zindanın o kanlı rünleri yüzünden işe yaramıyodu. poyrazın o güven veren dondurucu soğukluğu içimden yavaş yavaş çekiliyo gibiydi.. gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken gözlerimi kapattım.. bitti, diye düşündüm. beni bulamadı.

ama tam o saniye!!

okyanusun dibindeki o devasa saray şiddetli bi depremle öyle bi sarsıldı ki, karan dengesini kaybedip hançerle birlikte geriye doğru savruldu!

neler oluyodu?!

sarayın o aşılamaz denen devasa cam kubbesinden korkunç bi çatırtı sesi yankılandı.. kafamı zorlukla yukarı kaldırdığımda gördüğüm manzarayla kalbim durucak gibi oldu.