Seçkinler Akademisi

valerius’un o ezici, karanlık aurası şatoyu terk ettiği an, omuzlarımdaki o devasa yük kalktı ama kalbimdeki o korkunç ağırlık olduğu gibi duruyodu. poyrazın kollarında titriyodum. o gururlu, o dünyayı titreten savaş tanrısının göğsünden sızan kanlar, yırtık siyah gömleğini kızıla boyamıştı.

lara ve aral mahzenden zorlukla çıkıp yanımıza koştular. aral’ın yüzündeki o vahşi kurtadam ifadesi bile valerius'un gücü karşısında yerini saf bi dehşete bırakmıştı.

"poyraz..." dedim fısıltıyla, titreyen ellerimle onun kanayan göğsüne bastırırken. o buz gibi teni ilk defa bana bu kadar kırılgan geliyodu. "lütfen, uzanman lazım. seni iyileştirmem-"

"hayır," diye tısladı poyraz. acıdan çenesi kasılmıştı ama inatla doğrulup beni de kendisiyle beraber ayağa kaldırdı. gözlerindeki o saf, dondurucu öfke o kadar yoğundu ki etrafımızdaki hava bile tekrar soğumaya başlamıştı. "o piçin seni almasına izin vermicem. üç günümüz var... bi yolunu bulucaz."

"görmedin mi?!" diye bağırdım, gözyaşlarım sonunda serbest kalıp yanaklarımdan süzülürken. "kılıcını iki parmağıyla kırdı poyraz! sadece aurasıyla hepimizi diz çöktürdü! onunla savaşamazsın, seni saniyeler içinde öldürür!"

bunu söylediğim an poyraz beni o kadar sert ve tutkulu bi şekilde kendine çekti ki, dudakları dudaklarıma milim kala durdu. nefesi yüzüme çarparken o buz mavisi gözleri adeta ruhumu deşiyodu. elleri belimi öyle bi sıkıyodu ki, kemiklerimin sızladığını hissettim ama bu acı bile ona olan o hastalıklı ihtiyacımı dindiremiyodu.