Seçkinler Akademisi

poyrazın o siyah ipek çarşaflı devasa yatağında uyanmak, hayatımda başıma gelen en tuhaf ve korkutucu şeydi.. gözlerimi yavaşça araladığımda odanın içi zifiri karanlıktı. sadece dev pencerelerden içeri süzülen soluk ay ışığı vardı. şatoda gündüz olmuştu ve akademi ölüm sessizliğine bürünmüştü.

yerimden hafifçe doğrulduğumda kolumdaki sızının tamamen geçtiğini fark ettim.. poyrazın sardığı sargı bezi hala ordaydı ama acı yoktu. kafamı çevirdiğim an kalbim boğazımda atmaya başladı.

poyraz.. odanın köşesindeki siyah deri koltuğunda oturmuş, bacak bacak üstüne atmış ve o delici buz mavisi gözleriyle kilitlenmiş bi şekilde beni izliyodu.. üzerinde sadece siyah bi eşofman altı vardı, üstü tamamen çıplaktı. o kusursuz mermer gibi kaslarını ve sol göğsünün üzerindeki o tuhaf, eski dilde yazılmış siyah dövmeyi gördüğümde yutkunmak zorunda kaldım.. o kadar tehlikeli ve nefes kesici duruyodu ki aklımı kaçırıcaktım.

"uyanmanı bekliyodum," dedi o pürüzsüz, ürpertici sesiyle. elinde kalın, derisi dökülmüş çok eski bi kitap vardı.

"b-benim burda ne işim var.. odama gitmem lazım," deyip yataktan fırladım. kapıya doğru yürümeye çalıştım ama poyraz insan üstü bi hızla, saniyeden bile kısa bi sürede önümde belirdi. kapı kolunu tutan elimi buz gibi parmaklarıyla yakaladı ve beni sertçe kapıya yasladı..