Seçkinler Akademisi

ellerime bakarken bütün vücudum zangır zangır titriyodu.. avuçlarımdan çıkan o siyah duman yavaşça havaya karışıp yok olurken odadaki tek ses poyrazın ayağının altındaki cam kırıklarının çatırtısıydı.. benden korkması, kaçması falan gerekiyodu ama o tam tersine bi tanrıçaya bakıyo gibi ağır adımlarla bana doğru geliyodu.

"yaklaşma!" diye bağırdım sesim çatlayarak. "sana zarar vericem.. ben bi canavarım!" gözyaşlarım sonunda yanaklarımdan süzülmeye başlamıştı. kendimden o kadar korkuyodum ki nefes alamıyodum.

ama poyraz hiç durmadı. çıplak ayaklarıyla o cam kırıklarının üstüne basarak tam önümde durdu.. ayakları kanıyodu ama umrunda bile diğildi.. ellerini uzatıp titreyen ellerimi o buz gibi parmaklarıyla sımsıkı kavradı.

"sen bi canavar diğilsin," diye fısıldadı gözlerimin içine o karanlık, yırtıcı bakışlarıyla bakarken. baş parmağıyla avuç içimi okşadı.. dokunuşu tenimi yakıyodu resmen.. "sen bi mucizesin.. siyah kanın laneti efsane sanıyodum ama karşımda kanlı canlı duruyo.. ve benim kollarımda.."

yüzünü yüzüme o kadar yaklaştırdı ki burnu burnuma değiyodu. "ağlama," dedi sert ama garip bi şekilde şefkatli bi sesle.. uzanıp yanağımdaki yaşı öptüğünde kalbim göğüs kafesimi deşip çıkıcak sandım.. bi vampirin dudakları nasıl bu kadar yakıcı olabilirdi ki??