Seçkinler Akademisi

muhafızın peşinden şatonun o karanlık, bitmek bilmeyen koridorlarında yürürken kalbim korkudan yerinden fırlıcak gibi atıyodu.. poyrazın eli hala benim elimi sımsıkı tutuyodu, parmakları tenime kenetlenmişti. normalde ondan buz gibi bi soğukluk yayılması gerekirdi ama şuan ondan yayılan öfke o kadar büyüktü ki, avuç içleri alev alev yanıyodu sanki.

bana hiç bakmıyodu.. çenesi o kadar kasılmıştı ki yüz hatları keskin bi mermer gibi duruyodu. buz mavisi gözleri dümdüz karşıya bakıyodu ama etrafındaki auradan sızan o ölümcül tehlikeyi kör biri bile hissedebilirdi..

şatonun en yüksek kulesine, müdürün odasına çıkan o devasa dönerek çıkan siyah merdivenlere geldiğimizde nefesim daralmaya başladı.

"poyraz.." diye fısıldadım sesim titreyerek. "bizi okuldan atıcaklar di mi? sırrımı öğrendiler.."

adımlarını aniden durdurdu. beni belimden tutup kendine doğru çektiğinde sırtım o sert göğsüne çarptı. "sana sadece bana güvenmeni söyledim," diye hırladı kulağıma doğru. nefesi boynumu yalayarak geçerken tüylerim diken diken oldu. "o odada ne olursa olsun arkamda durucaksın ve tek kelime etmiceksin. anladın mı beni?"

sadece yutkunup kafa sallayabildim.. çünkü ona itiraz edicek gücüm kalmamıştı.