Sesiz kat

Hatırlamanın Bedeli

Duru arşiv odasının kapısına baktı.

“Artık hatırladın…” sesi hâlâ odada yankılanıyordu.

“Ben… neyi hatırladım?” diye fısıldadı.

İçerisi artık eskisi gibi değildi. Raflar sabit durmuyor, sanki hafifçe dalgalanıyordu.

Gölge Duru yeniden belirdi.

Ama bu kez daha netti.

“İlk kırılmayı gördün,” dedi.

Duru kaşlarını çattı.

“Ben sadece bir zarf açtım!”

Gölge Duru başını salladı.

“Hayır.”

“Sen o zarfı açarak… arşivi uyandırdın.”

Duru geri adım attı.

“Arşiv ne demek?!”

Gölge Duru koridoru işaret etti.

“Burası sadece bir okul değil.”

Duru’nun nefesi hızlandı.

“Ne demek istiyorsun?”

Gölge Duru çok sakin bir sesle söyledi:

“Burası hatıraların saklandığı yer.”

Bir anda raflardan bir dosya düştü.

Ama bu dosyada yazan isim Duru değildi.

“DURU – İLK VERSİYON”

Duru dondu kaldı.

“İlk… versiyon?” diye fısıldadı.

Gölge Duru ona baktı.

“Sen tek değilsin.”