2013
Yozgat
Sanki pili bitmiş bir duvar saatinin içine hapsolmuşuzcasına geçmeyen dakikalar, eski tarih öğretmenimizin bir anda evlenip ülkenin diğer ucuna taşınmaya karar vermesiyle atanan yeni öğretmenimizin dersi anlatma biçimi yüzünden olması gerekenden daha da yavaş geçiyordu.
Günün bitmesine yalnızca iki dersimiz kalmıştı ama kırk dakikalık dersin henüz onuncu dakika varabilmiştik verdiğimiz savaşlar sonucu. Üstelik iki ders arka arkaya aynı dersti... O kadar sıkılmıştım ki bırak dersi dinlemek, kendi kafamın içindeki sesleri bile dinleyemiyordum; boş gözlerle tahtaya bakıyordum yalnızca. Ki zaten öğleden sonra konusunda o kadar stresliydim ki, aslında sabahtan beri hiçbir derse odaklanamamıştım doğru düzgün.
Neden böyle bir hamle yaptığım konusunda hiçbir fikrim yoktu, ne diyecektim; ne giyecektim, nasıl toparlayacaktım bu yalanımı?
Bir anlığına arkadaşlarıma her şeyi açıklamayı ve benimle yalan bir doğum günü kutlamaları için onlara yalvarmayı bile düşündüm fakat bu sefer her şeyin daha da kötüye gideceğini açık bir şekilde görebiliyordum. Baran denen çocuğu o kadar sevmiyorlardı ki, Eylül konusu her açıldığında onu es geçip Baran’la dalga geçiyorlardı.
Baran’la ve bana olan hisleriyle.
Anladığım kadarıyla kendi halinde, yalnızca tek arkadaşı olan basit bir öğrenciydi. Ondan hoşlanmak için bir sebebimiz yoktu.
Ama nefret etmek için de yoktu.
Yine de arkadaşlarıma uyup nefret ediyor gibi davranmakta fayda vardı.
Ben yalan doğum günümde ne yapacağımı kara kara düşünürken sıra arkadaşım Alara’nın omzuma dokunmasıyla kendime geldim. Ders notu hariç her şeyi barındıran defterini önüme ittirdi. Dağınık el yazısıyla “Bu kadın tek bir sayfayı anlatana kadar Fatih Sultan Mehmet çoktan İstanbul’u fethederdi.” yazmıştı.
Ne kadar kabaca olsa da çok da haksız sayılmazdı açıkçası söyledikleri, dersin başından beri saçma sapan detaylarla bizi o kadar boğmuştu ki kendimi camdan atmamak için zor duruyordum.
Sınıfa göz gezdirdiğimde herkesin kafasını masasına koyup uyumuş olduğunu fark ettim. Tuğçe, Selinay, Alara ve benden başka uyanık kimse yoktu küçük sınıfımızda. Kendisi bile hazırlamadığı slaytları açıyor, okuyor ve yazmamız için bize biraz zaman tanıyıp buna devam ediyordu. Keşke sınavdan kopya çekmeseydik, diye geçirdim içimden. En azından yakalanmasaydık. Böylece bir-iki puan için bu çin işkencesini çekmek zorunda kalmazdık.
Alara defteri önümden alıp tekrar bir şeyler karalamaya başladı. Sanki ilkokula tekrar dönmüşüz gibi... Ona doğru eğilip “Çantamda oyun hamurum var, oynamak ister misin?” diye fısıldadım.
Aramızda en çok onun ailesi notlarını umursar, ne zaman düşük bir puan alsa haftalarca telefonunu elinden alır; dışarı çıkmasına bile izin vermezlerdi. O yüzden de kopya çektiğimiz kişi hep Alara olurdu. En saçma dersin notlarını bile onda bulabilirdiniz, Tarih notları hariç, fakat bu yeni Tarihçi o kadar sıkıcı anlatıyordu ki, zavallıcık bile dersi dinlememeyi ailesine tercih ediyordu.
Bölüm Yorumları