2006 yazı
İşlerini bitirebilmek için günün en erken saatlerinde kalkmış zavallı kadın, son bardağı da tavşan kanı demlediği çayla doldurdu. Her gün bıkmadan usanmadan hazırladığı sofraya baktı, yine bir tek kuş sütü eksikti sofrada. Onca yorgunluğun arasında biricik eşinden alacağı iltifatları düşünüp, sevinçle gülümsedi. Her şeye onun için katlanmıyor muydu zaten?
Salonlarının camını açıp, günlerdir kızları için salıncak kurmaya çalışan eşi ve heyecanla onun yanında dolanan kızlarına seslendi.
“Salkım, Tayfun! Yumurtalarınız soğuyacak, gelin artık!”
Eşinin sesini duymasıyla gözleri parlayan adam, pencereye doğru kafasını salladı ve küçük, yaramaz kızını kucağına aldı.
“Ya, babacığım! Sonra yesek olmaz mı, azıcık kalmıştı...”
“Olmaz,” diye yanıtladı genç adam kızının sorusunu. “Yemeğimizi yiyelim, güçlenelim; yoksa nasıl bitireceğiz kocaman salıncağı?”
“Tamam o zaman...” diye mırıldandı küçük kız isteksizce.
Babasının sözünden hiç çıkamaz, ricasını emir sayardı.
Baba kız beraber içeri girdiklerinde, her şey Nazan’ın istediği gibi ilerledi. Tayfun önce kızlarını masaya oturttu, ardından masaya kısa bir bakış attı.
“Canım benim... Döktürmüşsün yine, ellerine sağlık!”
Zaferle gülümseyen genç kadın bu iltifatı hiç beklemiyormuşçasına saçlarını kulaklarının arkasına attı. “Ne olacak canım, bi’ yumurta, bi’ sucuk...”
Bu numarayı bilen baba kız ise yalnızca birbirine dönüp, bilmişçe gülümsedi.
Tayfun, kahvaltı ederlerken hep açtıkları televizyonlarına uzandı. Ailecek konuşmayı çok sevseler de Nazan, sabah kuşağı programlarını izlemeyi çok sevdiği için hep bir yandan da televizyonu açarlardı.
Hep izledikleri kanalın kodunu tuşlayıp, kumandayı bir yana bıraktı. Yayın akışında kaybolan çocukları, insanları arayan; adaleti sağlayacağını iddia eden o programlardan biri vardı.
Genç adam bu tarz programları hep saçma bulur ve eşine de izlememesini tembihlerdi fakat Nazan’ın küçük dünyasında en büyük eğlencesi bu kare kutuydu.
Oturduğu yerden insanları yargılar, sonra tüm gün ‘yargıladığın ot burnunun dibinde bitermiş.’ korkusu yaşardı.
“Bu sefer nolmuş?” diye sordu Tayfun.
“Küçücük kız, üvey babasının şiddetine dayanamamış; kaçmış gitmiş. Söylemiyor orospu kadın ama belli, adamın bakışlarından belli. Kızını arıyor şimdi buralarda.” Kendini alamayıp daha da yükseldi. “Hak mı sana annelik be, böyle annelik yapmakta ne var? Şu bahçedeki taş var ya taş, senden iyi annelik yapardı o yavrucağaza! Adalet sana az bile dedi. Sürtük...”
“Aman be Nazan... Madem sinir oluyorsun, açma şu programları. Hayatın gerçekleri bunlar.”
“Olmaz olsun böyle gerçek.”
“Olmaz olsun.” Uzanıp karısının ipek saçlarını okşadı.
“Yemeğini ye hadi, soğuyacak...”
“Ne olursa olsun... Benden gitmene izin vermeyeceğim kızım.”
“Yaaa, anneciğim!” Oturduğu yerden kalkıp, annesinin yanına koştu Salkım. “Hep yanında kalacağım.”
Kızını kucağına alan Nazan’ın içi, umutla doldu. “Söz mü?”
“Söz.”
2019 İstanbul
Yağmurlu havalarda, sanki bitmek tükenmek bilmeyen hüzünümü gökyüzü griliğiyle saklar, insanlar kafalarını şiir kitaplarına soktuğunda beni görmez sanardım. Böyle günlerde, yalnızca böyle günlerde, yalnız olmayı severdim. Dışarıdan gelen yağmurun sesiyle gözlerimi kapadım ve derin bir nefes aldım. Burnuma pek de alışık olmayan kahve kokusu dolduğunda, masada yanımda oturan Rüzgar’a döndüm.
Bölüm Yorumları