Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Bazı günler kendini size uzun zaman önce düzenli tutacağınız hakkında kendinize ve ona söz verdiğiniz fakat bir türlü yazmaya vakit bulamadığınız günlüğünüze yazdırır. Yeterince şanslıysanız bu sayfalar gülücük ve sevinçle dolu olur, hatta belki birkaç çıkartma bile kullanabilirsiniz.
Ben genelde o kadar şanslı olmazdım.
Saçma sapan bir sabahın ardından belki biraz da olsun eğlenebileceğimi umarak geldiğim, minik; çakma lunaparka baktım.
Hayatımdaki her şey gibi eğrelti duruşu, beni eğlendiren tek şey oldu. Oradan buradan getirdikleri toplama aletlerle biz küçük şehirlilere bir kıyak çekmiş olmaları oldukça gurur vericiydi tabii...
Rüzgar saçlarımı uçururken küçük bir şehirde yaşadığım için kaçırdığım fırsatları düşündüm. Evet, ailem yine destek olmazdı belki ama en azından burslarla bir şeyler yapabilirdim. Belki bale yapardım, bacaklarım uzun ve inceydi. Belki piyano çalmayı öğrenirdim, belki hep istediğim o yaratıcı yazarlık kursuna giderdim, belki yabancı dil öğrenebilirdim, belki...
Belki de gözümü küçük kardeşimden ayırmamalıydım.
Gelir gelmez elimi bırakıp oyuncaklara kaçan Nisan'ı gözden kaybettiğimi fark ettiğimde panikle elimi ağzıma götürdüm. Panik yönetme konusunda harika olduğumdan dolayı hemen tekrar dolan gözlerim, etrafı görmemi daha da zorlaştırırken hızla etrafta dolanmaya başladım.
Minicik yerde nasıl hemen kaybetmiş olabilirdim ki şu kızı...
"Nisan!" diye bağırdım korku içinde etrafta koşuşturken. Yanımdan geçen kızıl saçlı abla acır gözlerle bana baktığında daha da hırslanıp, sesimi daha da yükselttim. "Nisan, neredesin?!"
Sağa döndüm, sola döndüm; bir türlü görmem gerekeni göremedim.
Atlıkarıncaların yanına koştum, sürekli dönüp duran. Orada olmadığına ikna olabilmek için o kadar uzun süre o atları izlemeye başladım ki, midem bulandı. Zaten dolan gözlerimden akan yaşları silip çarpışan arabalara gittim.
"Burada kumral, küçük, yeşil gözlü bir çocuk gördünüz mü?"
"Görmedik."
Sonra dönme dolap.
"Görmedik."
Sonra balerin.
"Görmedik."
En son, hız treni.
"Görmedik kızım."
Her duyduğum 'görmedik'kalbime bir hançer gibi saplanırken ağlayarak yere çöktüm. Bu hayatta en sevdiğim, uğruna yaşadığım tek kişi kardeşimdi. Ona bir şey olursa, hele ki benim yüzümden...
Nefes alamadım.
Dönen başım ve bulanan mideme ek olarak eklenen çok ağlamak kaynaklı baş ağrısı, işleri hiç de kolaylaştırmıyordu zaten...
Koşup eğlenen çocuklar baktım. Her şey dondu sanki o anlığına. Tüm acım üç katına çıktı ama, bir şeylerin; belki de zamanın durduğunu hissettim. Fiziksel ağrılardan çok kalbimin acısını hissediyordum şimdi. Korku, hüzün ve birkaç damla da umutla öylece oturmuş ağlıyordum.
Çocukların elindeki parlak kağıtlara takıldı gözüm. Bir anda aklıma gelen fikirle hızla ayağa kalktım. Bir şeylere binmesi için bilet alması gerektiğini bildiği için belki bilet almaya gitmiştir umuduyla arkamı dönüp yolda birkaç kere düşsem de sonunda girişe koştum.
Nefes nefese gişeye ulaştığımda sıradakileri ve arkamdan bağırışlarını umursamadan en öne geçtim.
Bu bölümün ilk 25 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları