9
İSTANBUL
Sabah uyandığımda, ilk defa kendimi dinlenmiş hissediyordum uzun zamandır. Gülümsedim. Doğum günüm olduğunun aklıma gelmesiyle üzerimdeki enerji daha da arttı ve üzerimdeki örtüyü heyecanla atıp yataktan kalktım.
Normalde doğum günlerim diğer günlerle aynı geçerdi. Yine de yıllar sonra birileriyle doğum günü kutlama düşüncesi beni o kadar heyecanlandırmıştı ki, bilmemelerine rağmen belki kutlamışlardır diye telefonumu elime alıp mesajları kontrol ettim.
Her zamanki gibi boşlukla ve birkaç marka reklamıyla karşılaştığımda bile bunu umursamadan gardırobuma koştum. Her zamankinden birazcık daha abartılı giyinip makyajımı yaptım. Bugün için planım kafeye inip kendimi şımartmak, yani dışarda kahvaltı etmekti. Çilem’i de görmek umuduyla merdivenlerden heyecanla inmeye başladım.
Kafeye indiğimde enerjik bir biçimde beni ilk defa görmüş olacaklar ki, tüm çalışanların gözü üzerimdeydi.
Ya da bana öyle geliyordu.
Çilem’i görmemle sevinçle yanına gittim. Aslında amacım onla beraber etmekti kahvaltıyı, fakat yanındaki adamın müdürü olduğunu bildiğimden dudaklarımı büzdüm.
“Selam Kuzen.” Dedim, bozuntuya vermemesini umarak.
“Selam?” dedi gülümseyerek. Sesinde bir şaşkınlık vardı ama bozuntuya da vermemişti. “Doğum günü kızı gelmiş!” diye bağırdı doğum günü kutlamadığımı bilmesine rağmen. Yanda çoktan hazırladığı barista pastasını – yani bir sürü kahve çöpü ve biraz çikolata sosunun üstüne dikilmiş mumu- bana uzattı.
Gülümseyerek dünküyle aynı dileği diledim ve mumu üfledim.
“Ne diledin?”
“Benle kahvaltı etmeni. Molana ne kadar var?”
Muhtemelen benim yaşlarımda olan müdürü gülümseyerek bana doğru yaklaştı. “Hiç dakika. Doğum gününüzde kuzeninizi çalıştıracak değiliz..."
“Ay, gerçekten mi?” dedim sahte bir heyecanla. “Çok teşekkür ederim, gerçekten çok makbule geçer.”
“Müdürüm ben en azından kahvaltımızı hazırayayım...” diye mırıldandı Çilem.
“Yok canım, Hasan halleder. Sen geç otur. Sana 2 saat izin. Yeter mi?”
“Yeter müdürüm. Çok sağ olun.”
“Doğum gününüz kutlu olsun.” Dedi müdürü tekrar bana dönüp elini uzatarak. “Ben Burak.”
“Ben de Salkım.” Uzattığı elini sıktım.
“Teşekkürler.”
Çilem’le yerimize geçtiğimizde gülmeye başladım. “Yavşak ya, bana yürümek için sana izin mi verdi bu?”
“Tam olarak öyle oldu!” dedi Çilem de gülerek. “Demek kuzen he? Geçen veli toplantısında da teyzemdin.”
“Kuzen tabii.”
Adının Hasan olduğunu öğrendiğim genç kahvaltılıkları getirmeye başlarken, Çilem çantasından bir hediye paketi çıkarttı. “Umarım beğenirsin.”
Elime aldığımda kitap olduğunu çok net anladığım hediyeyle gülümsedim. “Ne gerek vardı..."
“İleri gitmemişimdir umarım.”
“Ne? Neden?” pakete bakındım ne aradığımdan emin olmayan bir suratla.
“Açsana."
Normalde hediyeyi verildiği an açmakan nefret ederdim. Üzerimde büyük bir baskı oluştururdu çünkü, sanki o hediyeyi veren kişiyi tepkimle yeterince mutlu etmem gerekiyormuş gibi hissederdim hep. Yine de elimdeki pakedi dikkatlice açtım.
Bölüm Yorumları