SARI IŞIKLAR SÖNMEDEN

ÖNSÖZ

İnsan, bazı hikayelerin başladığını ilk anda anlamıyor. Çünkü hayat, filmlerdeki gibi durup sana işaret vermiyor. Kimse çıkıp da “Dikkat et, birazdan yaşayacağın şey seni tamamen değiştirecek.” demiyor.

Her şey sıradan bir gün gibi başlıyor; okul koridorları, matematik kursundan çıkarken tutulan notlar, göz göze gelmeler, yarım kalan çizimler, voleybol filesinde geçirilen zamanlar…

Ve sonra biri hayatına giriyor.

Sessizce.
Hiç beklemediğin bir anda.

İlk başta onun sadece geçip gidecek biri olduğunu sanıyorsun. Ama bazı insanlar gitse bile içinde kalıyor. Ben onu unuttuğumu sandığım anda yeniden karşıma çıktı; küçücük bir bildirimle, küçücük bir umutla…

Ve ben, yıllarca susturduğum duygularımı tam “bitti” dediğim anda yeniden hissetmeye başladım. Belki hata buydu. Bir insanın geri dönmesini, hâlâ seni düşündüğü anlamına getirmek…

Çünkü ben her gün biraz daha umutlanırken o hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam etti.

Ben onu kalbimde ve hayallerimde büyüttüm. O ise belki sadece hâlâ onu düşünüp düşünmediğimi merak etti. Belki de bu yüzden yeniden karşıma çıktı. Ben verdiği küçücük umudu büyütürken, o çoktan başka bir hikâyeye geçmişti.

Ve sanırım en çok da bu kırdı beni.

Çünkü bazen bir insan sana hiçbir söz vermez ama sen yine de onun bıraktığı ihtimallere inanırsın.

İşte insanı en çok yarım kalan şeyler yoruyor: Söylenmeyen cümleler, atılmayan mesajlar, saatlerce düşünülen ama hiç yaşanmayan ihtimaller…

O zamanlar kendimi eksik sanıyordum. Aynaya baktığımda kusurlarımı görüyor, başka kızlarla kendimi kıyaslıyor ve neden yeterli olmadığımı düşünüyordum. Ama zamanla anladım ki ben, hep kendimde eksik bir şey aramışım. Sanki bütün hatalar benimmiş ve sevilmememin bir nedeni varmış gibi…

Ve belki bu kitap bir aşk hikâyesi değil; belki kırılmanın, büyümenin, hayal kurmanın ve bir gün kendini yeniden sevebilmenin hikâyesidir…

Benim adım Masal.
Ve bu, sarı ışıklar sönmeden önce içimde sakladığım her şeyin hikâyesi.