SARI IŞIKLAR SÖNMEDEN

1.BÖLÜM :Adını Bilmediğim Çocuk: Sende Kimsin?

Son dersin ortalarıydı.

Sınıfta herkesin dikkati dağılmış, defterler yavaş yavaş kapanmaya başlamıştı. O sırada kapı çaldı.

Öğretmen başını kaldırmadan “gel” dedi.

Kapı açıldı.

İçeri bir öğrenci girdi.

Elinde kâğıtlar vardı. Sınıfa kısa bir bakış attıktan sonra konuşmaya başladı:

— Filiz Hoca 7. sınıflar için matematik kursu açmak istiyor. Katılmak isteyenler el kaldırsın. Kurs 7/A sınıfında yapılacak. Başvuru formları doldurulacak ve daha sonra müdür yardımcısı Mert Bey’e teslim edilecek.

Sesi sıradandı.

Ama sınıfta bir an herkes sustu.

Ben de sustuğumu o an fark ettim.

Sadece ona bakıyordum.

Kimdi bu?

Okulda böyle biri var mıydı?

Hiç görmemiştim.

Yeni mi gelmişti acaba?

Bir an onu izledim.

Sadece sıradan bir duyuru yapıyordu ama nedense dikkatimi çekmişti.

Adını bilmiyordum.

Sadece bir yabancıydı.

Ama nedense gözlerim ondan kolay kolay ayrılmıyordu.

Bir süre sonra el kaldıranlar oldu.

Ben de hiç düşünmeden elimi kaldırdım.

Neden yaptığımı bilmiyordum.

Ama içimde bir şey “yap” diyordu.

Ve ben yaptım.

Biraz sonra başvuru formları dağıtıldı.

Kâğıt elime geldiğinde durdum.

Basit bir formdu: ad, soyad, sınıf…

Ama bana sıradan gelmedi.

Sanki küçük bir kâğıt değil de, bir şeye dahil olma kararıydı.

O an aklıma Caner geldi.

Kardeşim.

Dördüncü sınıfa gidiyordu. Okul çıkışında etüte kalıyordu ve ben her gün onu bekliyordum. Onu yalnız bırakmamak benim için bir alışkanlığa dönüşmüştü.

Ama içimde başka bir şey daha vardı.

O alışkanlığın dışına çıkma isteği.

Kendi zamanım…

sadece bana ait bir şey.

Günler geçti.

Kurs hemen başlamadı.

Önce başvurular toplandı, katılım kontrol edildi.

Sonra 7/A sınıfında yapılacağı kesinleşti.

Ve en sonunda tarih verildi:

Bir hafta sonra başlayacaktı.

O gün geldiğinde 7/A sınıfına girdim.

İçerisi kalabalık değildi ama herkes birbirini tanıyor gibiydi.

Ben kapının yanındaki ikinci sıraya oturdum.

Çantamı yavaşça koydum.

Ve bekledim.

Kapı açıldı.

İçeri öğretmen girdi.

Elindeki listeye baktı.

Yoklamayı almak için hazırdı.

Sınıf sessizleşti.

İsimleri tek tek okumaya başladı.

Her isim söylendiğinde sınıftan bir ses yükseliyordu.

Ve o an duydum.

— Kemal.

Bir anlık sessizlik oldu.

Sonra cevap geldi:

— Buradayım.

Ben o an başımı hafifçe kaldırdım.

İlk kez onu gerçekten o isimle bağladım.

Kemal.

Ve içimde küçük ama net bir şey oluştu:

Demek adı buymuş.