SARI IŞIKLAR SÖNMEDEN

3. Bölüm: Oyunbozan

Kurs günleri artık birbirine benzemeye başlamıştı.

Dersler, teneffüsler, voleybol maçları…

Ve fark etmeden her gün aynı kişiyi arayan gözlerim.

Bunu kendime itiraf etmiyordum.

Sadece tesadüf diyordum.

Ama ne zaman bahçeye insek, gözlerim önce onu buluyordu.

Kemal.

Artık aynı takımda oynamaya alışmıştık.

Bazen aynı tarafta, bazen rakip…

Ama ne olursa olsun oyun başladığında herkes yerini biliyordu.

Kemal yine pasördü.

Ben ise her zamanki gibi libero.

Sahaya çıktığım an bütün çekingenliğim geride kalıyordu.

Çünkü voleybol benim kendimi en rahat hissettiğim yerdi.

Top bana geldiğinde düşünmezdim.

Sadece oynardım.

Belki de Kemal’in dikkatini çeken ilk şey buydu.

İlk günkü sessiz kız gitmişti.

Yerine oyunun içinde kahkahalar atan, şakalaşan, topun peşinden koşan biri gelmişti.

…

O gün yine maç yapıyorduk.

Hava serindi ama koşmaktan kimsenin umurunda değildi.

Kemal topu ayağıyla sektirmeye başlamıştı.

Sanki özellikle oyunu geciktiriyordu.

Bir süre izledim.

Sonra dayanamadım.

Tam top havaya kalktığı anda uzanıp elimle kaptım.

Hiç durmadan karşı sahaya gönderdim.

“Başlayalım artık.” der gibi…